นี่น่าจะเป็นภาพที่เขตปีศาจดึงออกมาจากความทรงจำของอู๋อินหลังจากเธอก้าวเข้าสู่เขตปีศาจ เขตปีศาจคิดว่านี่คือเรื่องที่ทำให้อู๋อินเจ็บปวดและหวาดกลัวที่สุด จึงสร้างสถานการณ์นั้นขึ้นมาให้เธอเห็นอีกครั้ง
หากอู๋อินยังรู้สึกเจ็บปวดกับเรื่องนี้จริง ๆ เธอก็จะถูกผลักตกหน้าผาอีกครั้ง ได้สัมผัสความสิ้นหวังยามร่วงลงไปอีกครั้ง แล้วจมดิ่งอยู่ในความเจ็บปวดนี้ตลอดกาล หากเธอตื่นขึ้นมาเองไม่ได้ ก็จะตายในความเจ็บปวดนี้
นี่คือวิธีโจมตีจิตใจที่น่าสะพรึงที่สุดของเขตปีศาจ
แต่ตอนนี้อู๋อินไม่ใช่เฉิงอี้หนิงผู้แสนอ่อนแอคนเดิมอีกแล้ว
ต่อให้ฉากนั้นเกิดขึ้นจริง คนที่ต้องร้องขอชีวิตก็มีแต่ฝ่ายตรงข้ามเท่านั้น!
อู๋อินมองทิวทัศน์รอบกายที่ค่อย ๆ กลับคืนมา ก่อนจะตั้งสมาธิเริ่มคำนวณหาตำแหน่งของคนขับรถเมล์
ในจังหวะนั้นเอง ทิวทัศน์รอบตัวเธอก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง
พลันมีเสียงคุ้นหูหลายเสียงดังมาจากด้านหลัง
“น้องเล็ก ยืนเหม่อทำอะไรอยู่? อาเจี๊ยะกลับมาวันนี้ บอกว่าเอาของขวัญมาฝากพวกเรา รีบไปกันเถอะ ถ้าไปช้า อาเจี๊ยะคงไปทำธุระอย่างอื่นจนไม่มีเวลาพบเราอีก!”
“น้องเล็ก อาจารย์ของฉันบอกให้เธอตามฉันไปยอดเขายาสักเดี๋ยว อาจารย์เหมือนได้หญ้าเซียนหายากมาหลายต้น ตั้งใจจะมอบให้เธอ”
ภาพนี้คุ้นเคยเกินไป คุ้นจนอู๋อินไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกทั้งสองคนลากเดินไปแล้ว
“น้องเล็ก วันนี้เธอแปลกจัง มีแต่ฉันกับศิษย์พี่สามที่พูดกันอยู่ ทำไมเธอเงียบจังล่ะ? ไม่สบายใจหรือเปล่า?”