เพิ่งกลับถึงบ้านของไช่เยว่ ต้าคงก็โทรหาอู๋อินทันที บอกว่าตระกูลเฉิงโอนเงินเข้าบัญชีที่อู๋อินระบุไว้แล้ว แล้วถามว่าอู๋อินจะไปตระกูลเฉิงเพื่อจับผีได้เมื่อไหร่
“บอกพวกเขาไปว่าฉันไม่ต้องไปถึงตระกูลเฉิงด้วยตัวเอง แค่จัดการผีจากทางไกลก็ได้” อู๋อินพูดเหลวไหลไปเรื่อยแล้ววางสาย พอเข้าสู่แอปแชตก็เห็นข้อความที่ทานฉือส่งมา บอกว่าเงินที่ตระกูลเฉิงโอนเข้าบัญชีมาถึงแล้ว
แม้จะเลยเวลาอาหารไปแล้ว แต่ทั้งสามคนก็ยังไม่ได้กินอะไร ไช่เยว่กับเว่ยเชิ่นกำลังคุยกันว่าจะสั่งอาหารเดลิเวอรีอะไรดี อู๋อินก็ได้รับข้อความจากทานฉือ บอกว่าเขามาถึงโรงแรมแล้ว
พอเห็นข้อความ อู๋อินก็ลุกขึ้นทันที “ทานฉือมาถึงแล้ว! ฉันไปหาเขาที่โรงแรมก่อนนะ! พวกนายกินกันเองเลย!”
“นายจะกลับโรงแรมตอนนี้เลยเหรอ? งั้นฉันกลับไปด้วย”
เว่ยเชิ่นเพิ่งพูดจบ ไช่เยว่ก็ฉุดมือเขาไว้ทันที แล้วตะโกนเสียงดัง “ไม่! เว่ยเชิ่นห้ามกลับ! เว่ยเชิ่นต้องอยู่กินอาหารเดลิเวอรีเป็นเพื่อนฉัน!”
ไช่เยว่ตะโกนใส่เว่ยเชิ่น “ฉันเพิ่งผ่านเคราะห์ใหญ่ขนาดนี้มา พวกนายสองคนจะทิ้งฉันให้อยู่บ้านกินอาหารเดลิเวอรีคนเดียวได้ยังไง พวกนายยังมีน้ำใจกันอยู่ไหม! ฉันไม่สน อย่างน้อยก็ต้องมีคนหนึ่งอยู่เป็นเพื่อนฉัน!”
อู๋อินหัวเราะคิกคัก ชี้ไปทางเว่ยเชิ่น แล้วรีบเผ่นออกไป
ด้วยความเร็วขนาดนี้ ต่อให้เป็นผีก็ยังตามไม่ทัน
หลังส่งข้อความ ทานฉือเพิ่งวางกระเป๋าแล้วเข้าไปล้างมือ พอออกมา พ่อบ้านของห้องเพรสซิเดนเชียลสวีตก็พาอู๋อินมาถึงพอดี ทานฉือไม่ต้องถามก็รู้ว่าเธอต้องใช้วิธีที่คนธรรมดาทำไม่ได้เพื่อรีบมาถึงแน่