จงซีหรานถูกคำว่า “อึดอัดใจ” สองคำนี้ทิ่มแทงเข้าไปในใจ จู่ๆ ก็รู้สึกจุกเสียดขึ้นมา
หลายปีมานี้ ไม่เคยมีใครถามเธอแบบนี้มาก่อน เหมือนความรู้สึกของเธอไม่เคยสำคัญอะไรเลย
แต่ต่อให้อึดอัดใจแค่ไหน เธอก็ไม่มีทางระบายให้ฮั่วซินฟังอยู่ดี
เพราะขอบเขตของเธอไม่ยอม
อารมณ์ที่พลุ่งพล่านขึ้นมาเมื่อครู่ถูกกดลงไปอย่างรวดเร็ว จงซีหรานเอ่ยเสียงเรียบ: “ไม่มี”
เห็นได้ชัดว่าโกหก
ฮั่วซินเงยหน้าขวับ มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น: “ซีซี หย่ากับเขาเถอะ สิ่งที่เธอต้องการตอนนี้ ฉันให้ได้ทั้งหมด”
จากในห้องส่วนตัว เสียงหัวเราะคิกคักดังลอดออกมาไกลๆ ลอดผ่านกำแพงออกมา ฟังดูคลุมเครือราวกับมาจากอีกโลกหนึ่ง
มีอะไรบางอย่างที่เป็นเหมือนเส้นแบ่งที่มองไม่เห็น กั้นระหว่างเธอกับฮั่วซิน
จงซีหรานเอ่ยอย่างใจเย็น: “สิ่งของของคุณ ไม่เกี่ยวกับฉัน”
เธอก้าวเท้าเดินจากไป
เธอเดินเร็วเกินไป พื้นไม้ในโถงทางเดินจึงส่งเสียงดัง เปาะๆ ชัดเจน
ฮั่วซินไม่ขยับ แต่จงซีหรานก็ยังเดินเลียบกำแพงอย่างระแวดระวัง กลัวว่าเขาจะเข้ามาใกล้แล้วดึงเธอไว้
ตอนเลี้ยวโค้ง เกือบชนเข้ากับไหล่ของใครบางคน จงซีหรานจึงถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ
เงยหน้าขึ้น ดวงตายาวเรียวของฉีซือเหนียนก็ปะทะเข้ากับสายตาของเธอ
เขาพิงผนังอยู่ครึ่งตัว มือหนึ่งกำบุหรี่ที่กำลังจะดับสนิท สายตาที่มองเธอไม่ร้อนไม่หนาว
เธอรู้สึกผิดเล็กน้อย: “คุณ... ออกมาทำไม?”
ฉีซือเหนียน: “สูบบุหรี่”
ขี้บุหรี่เกาะยาวเป็นท่อน เห็นแสงไฟจนแทบไม่ติด
เขาดูดอีกคำ แสงสีแดงจึงค่อยๆ ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง