คิดว่าฉีกวงหย่วนจะด่าเธอ สั่งห้ามไม่ให้เธอถ่ายหนังอีก ต่อให้คิดไปถึงขั้นคุกเข่าสารภาพผิดก็เคยคิดแล้ว
สิ่งเดียวที่ไม่เคยคิด คือฉีกวงหย่วนจะให้เธอหย่ากับฉีซือเหนียน
ใจเธอปั่นป่วน พยายามจะอธิบาย: "พ่อ หนังมันไม่ได้..."
ถูกฉีซือเหนียนขัดขึ้น
เขาพูดเสียงเรียบ: "พ่อตัดสินใจแทนผมได้หรือครับ?"
ฉีกวงหย่วนจนปัญญา: "แก——"
ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?
เขาไม่ใช่คนที่เชื่อฟังฉีกวงหย่วนมาตลอดหรือไง? ไม่อย่างนั้นปีนั้นคงไม่แต่งงานกับเธอ
เธอยังไม่ทันได้คิดให้ลึกถึงคำพูดนี้ ก็ได้ยินฉีซือเหนียนพูดน้ำเสียงเรียบเฉย: "มีรอยสักเป็นเรื่องใหญ่ตรงไหน? ช่วงนั้นรอยสักกำลังอิน ฉันตอนคบหาก็สักไว้เหมือนกัน"
จงซีหรานชะงักเล็กน้อย มองไปทางฉีซือเหนียน
ฉีกวงหย่วน: "แกมีรอยสักทำไมฉันไม่รู้เรื่อง"
ฉีซือเหนียน: "อยู่ที่โคนขาซ้ายด้านใน จะให้ถอดกางเกงโชว์ตอนนี้เลยไหมครับ?"
ฉีกวงหย่วนทุบโต๊ะดังปัง: "แกพูดจาบ้าๆ อะไร?"
ฉีซือเหนียนเสียงยิ่งเรียบลง: "ส่วนเรื่องหนัง ใครบอกพ่อว่าเธอถ่ายเพื่อระลึกถึงฮั่วซิน?"
"ไม่ใช่หรือไง?" ฉีกวงหย่วนได้ทีพูดทันที "ก่อนพวกแกกลับมา ฉันกลัวตัดสินเธอผิด ก็เลยไปดูหนังเรื่องนั้นในโรงมาอย่างตั้งใจ——"
คำพูดเขาถูกฉีซือเหนียนตัดกลางคัน
"ไม่ใช่แน่นอน" เขาพูดเสียงสม่ำเสมอ "หนังเรื่องนั้นเกี่ยวกับผม"
บิดาฉีแทบจะหัวเราะออกมาด้วยความขำ: "แกเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันกับเธอ?"
"หนังมันก็ต้องมีการแต่งเติมสิครับ จะเล่าเรื่องได้ยังไงถ้าไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน?" ฉีซือเหนียนพูดเสียงแผ่วเบา "พ่อดูหนังมาแล้ว ก็น่าจะเห็นฉากที่พระเอกตอนเด็กออกไปเก็บลูกแพร์ ส่วนนางเอกยืนรออยู่ที่หน้าประตู จำตอนเด็กๆ ที่เราไปพักร้อนที่บ้านพักบนเขาไม่ได้หรือครับ ผมออกไปเก็บลูกแพร์ ซีซียืนรอผมที่หน้าประตูจนมืดค่ำ"