จงกว่างไฉมองฮั่วซินที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยท่าทางมั่นใจและทรงภูมิ ลึกๆ ในใจอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเอ่อล้นไปด้วยความสะเทือนใจ
คนที่ครั้งหนึ่งเคยเหมือนหมาหัวเน่าที่แม้แต่ประตูบ้านเขายังก้าวผ่านไม่ได้ คนที่เขาไม่เคยมองเห็นหัว กลับมีวันที่ทำให้เขาหวาดกลัวได้
เขาค่อยๆ เอ่ยปาก "ก่อนหน้านี้ที่ฉันพูดจาไม่ดีกับนาย เป็นความผิดของฉันเอง หวังว่านายจะไม่ทำร้ายวานจือ"
ย้อนไปตอนนั้นที่รู้ว่าจงซีหรานคบกับฮั่วซิน เขาคัดค้านอย่างเด็ดขาด ฮั่วซินมาอ้อนวอนเขา แต่เขากลับยืนอยู่นอกประตูแล้วบอกฮั่วซินว่า "เมื่อไหร่ที่แกซื้อบ้านที่นี่ได้ เมื่อนั้นแกถึงจะมีสิทธิ์คุยกับฉัน"
ความอัปยศในอดีตผุดขึ้นมาในใจ ฮั่วซินเพียงแค่ยิ้มบางๆ
เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "คุณอากล่าวเกินไปแล้ว ผมจะไม่ทำร้ายคนในครอบครัวของซีซีหรอก ที่ผมมาก็แค่อยากคุยเรื่องธุรกิจกับคุณอาเท่านั้น"
"เรื่องธุรกิจอะไร?"
ฮั่วซินพูดช้าๆ "คุณอาจะปล่อยให้ตระกูลจงถูกฉีซือเหนียนแขวนไว้ทั้งเป็นแบบนี้ต่อไปจริงหรือ?"
จงกว่างไฉใจกระตุกวูบด้วยความตกใจ
เขาพูดถูกแล้ว แม้ฉีซือเหนียนจะอัดฉีดเงินให้จงซื่อ แต่ก็คงไว้เพียงจำนวนที่ทำให้จงซื่อประทังชีวิตต่อไปได้เท่านั้น ราวกับไม่อยากให้จงซื่อฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้
จงกว่างไฉเองก็แอบเคืองใจอยู่ไม่น้อย สงสัยว่าฉีซือเหนียนใช้วิธีนี้ควบคุมจงซื่อและจงซีหราน แต่เขาก็ไม่มีทางเลือก
ห่วงโซ่เงินทุนขาดสะบั้นรุนแรงเกินไป มีเพียงบริษัทฉีซื่อเท่านั้นที่ยอมยื่นมือเข้ามาช่วยชีวิต
คิ้วของเขาขมวดแน่นราวกับตัวอักษร 'ชวน' ไม่มีเสียงตอบกลับ
ฮั่วซินพูดต่อ "ก็เพื่อให้ประทังชีวิตไปวันๆ กลับผลักลูกสาวตัวเองลงหลุมไฟ มันคุ้มค่าหรือ?"
สิ่งที่จงกว่างไฉละอายใจที่สุดก็คือเรื่องนี้