อาหารมาครบแล้ว ฉีซือเหนียนโยนผ้าเช็ดตัวทิ้ง ลุกขึ้นยืน "เมื่อไรเธอจะเรียนรู้ที่จะเคารพพี่สาวของเธอ ค่อยมาพูดกับฉัน"
พูดจบเขาก็หยิบเสื้อคลุมเดินจากไป
จงหว่านจือนิ่งไปนาน มองดูอาหารบนโต๊ะ กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
เธอไม่เข้าใจว่าทำไมฉีซือเหนียนถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้ ทั้งที่เมื่อก่อนเขาเอ็นดูเธอมาก
บริษัทของเขาไม่รับคนจริง แต่ถ้าเขาอยากจะแนะนำ ทรัพยากรก็มีเหลือเฟือ
แล้วเธอยังบินข้ามฟ้ามาหาเขา กลับกลายเป็นว่าเขาก็ไม่ยอมทานข้าวด้วยแม้แต่มื้อเดียว
จงหว่านจือยิ่งคิดก็ยิ่งน้อยใจ สุดท้ายก็ไม่ทานข้าว เดินออกมาเลย
ทำไมฉีซือเหนียนถึงชอบจงซีหรานมากขนาดนั้น ทั้งที่จงซีหรานทำให้เขาขายหน้าขนาดนั้น
ลมปลายฤดูใบไม้ร่วงเริ่มหนาว เธอวันนี้เพื่ออวดหุ่นเลยใส่เสื้อบาง ๆ โดนลมเป่าแล้วน้ำตาก็ไหลออกมาไม่หยุด
เธอเดินไปอีกฝั่งถนนโดยไม่รู้ตัว ยืนพิงกำแพงตึกเชิงพาณิชย์กอดไหล่ตัวเอง ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงนุ่ม ๆ ว่า "น้องสาวของซีซีใช่ไหม ไม่เจอกันนานเลย"
จงหว่านจือเงยหน้ามอง เห็นฮั่วซิน
ตอนที่จงซีหรานคบหากับแฟน เธอมักจะอ้างว่าพาจงหว่านจือออกไปเล่น เพื่อแอบนัดเจอฮั่วซิน ดังนั้นเธอจึงเคยเจอฮั่วซินมาก่อน
เขาดูเป็นผู้ใหญ่กว่าในความทรงจำมาก และดูมีราศีมากขึ้น อาจเพราะช่วงหลายปีที่ผ่านมาหาเงินได้มาก
จงหว่านจือรีบเช็ดน้ำตา กลัวอีกฝ่ายจะเห็นสภาพมอมแมมของตัวเอง
ฮั่วซินมือหนึ่งถือบุหรี่ อีกมือยื่นทิชชู่ให้ พูดด้วยน้ำเสียงกึ่งล้อเล่น "ร้องไห้ทำไมขนาดนี้ พี่สาวเธอแกล้งเหรอ"
จงหว่านจือรับทิชชู่มาเช็ดน้ำตา "เปล่า"
ฮั่วซินยิ้ม "พี่สาวเธอบางทีก็ทำให้คนโมโหเก่งเหมือนกันนะ"