เสียงเพลงในห้องส่วนตัวดังอื้ออึงจนแทบแก้วหูแตก
จงซีหรานใช้ส้อมจิ้มองุ่นเข้าปากหนึ่งลูก "ก็แค่นั้นแหละ"
หมิงเหยี่ยนเอ่ยอย่างลองเชิง "ฟังดูเขาก็ยังแคร์เธอนะ ยังโทรมาอธิบายให้ฟังเลย"
"งานเลี้ยงวันเกิดยังไม่มา จะให้แคร์อะไรได้?" เซี่ยอวี๋มองจงซีหราน "แล้วเธอคิดยังไงต่อ? พวกเธอ... จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไปตลอดไม่ได้หรอกนะ"
ไม่ได้หรือ?
ถ้าต้องเป็นแบบนี้ไปทั้งชีวิต ก็ดูจะเกินไปหน่อยจริง ๆ
จงซีหรานโยนส้อมเล็กในมือทิ้งลงถังขยะ "จะคิดยังไงได้ล่ะ เขาคิดยังไงฉันก็คิดอย่างนั้น"
ตั้งแต่ตอนที่ตัดสินใจแต่งงานกับฉีซือเหนียน เธอก็รู้ดีว่า อำนาจในการตัดสินใจเรื่องชีวิตคู่ของเธอจะไม่เคยอยู่ในมือเธออีกต่อไป
บางทีน้ำเสียงที่ดูสิ้นหวังของเธออาจจะชัดเกินไป เซี่ยอวี๋กับหมิงเหยี่ยนเลยไม่กล้าพูดเรื่องนี้ต่อ
ไม่กี่นาทีต่อมา หลีเฉิงก็โทรเข้ามากะทันหัน
ในห้องส่วนตัวเสียงดังเกินไป เธอเลยออกไปรับสายข้างนอก
หลีเฉิง: "คุณจงอยู่ที่ร้านเฉียนกุ้ยหรือครับ? ผู้ช่วยผมบอกว่าเห็นคุณ"
"ใช่"
"ผมกำลังคุยงานกับคนอื่นอยู่พอดี สะดวกให้ผมไปหาได้ไหมครับ? อยากคุยเรื่องงานกับคุณ"
"ได้"
จงซีหรานเดินกลับเข้าไปในห้อง เซี่ยอวี๋กำลังร้องเพลงอยู่
เธอนั่งลงข้าง ๆ หมิงเหยี่ยน แล้วพูดว่า "เดี๋ยวหลีเฉิงจะมาด้วย"
มือที่ยกส้อมของหมิงเหยี่ยนชะงักค้างกลางอากาศ ครู่หนึ่ง เธอก็ตอบรับ "อืม" อย่างไม่ใส่ใจ
ไม่ถึงไม่กี่นาที หลีเฉิงก็มาถึง
เขาสวมหมวกและหน้ากาก แต่จงซีหรานจำดวงตาคู่นั้นได้ในทันที
เธอยกมือขึ้น หลีเฉิงเดินเข้ามาหา
เขาก้มหน้ามองขาของหมิงเหยี่ยน "ขยับหน่อย"
หมิงเหยี่ยนรีบขยับออกไปให้ที่