ฉินซู่หลานได้ยินซูยู่ไป๋พูดว่า «ถึงตาพ่อได้สุขสบายแล้ว» ความโกรธก็แทบมลายหายไป เหลือเพียงความซาบซึ้งใจ
พอซูยู่ไป๋อธิบายจบ ความโกรธที่เหลืออยู่เพียงนิดเดียวก็เปลี่ยนไปลงที่กองบัญชาการหน่วยแทน
«พ่อ ลองเสื้อเชิ้ตดูสิว่าใส่พอดีไหม ถ้าไม่พอดีให้แม่แก้ให้ก็ได้»
«พ่อขึ้นเขาลุยป่าทุกวัน เสื้อดี ๆ ให้พ่อใส่ก็เปลืองเปล่า ๆ»
ฉินซู่หลานยัดเสื้อเชิ้ตสีขาวใส่มือซูยู่ไป๋
«จะเรียกว่าเปลืองได้ยังไง ถ้าไม่มีลูก บ้านเรากับคนในหมู่บ้านจะได้กินเนื้อกันเหรอ พ่อแกมีเสื้อผ้าใส่แล้ว ไม่ต้องห่วงเขาหรอก เก็บไว้ใส่เองเถอะ»
ซูเจี้ยนกั๋วพูดเสริมขึ้นมา «ฟังแม่แกเถอะ ไหนบอกว่าขนผ้ากลับมาตั้งเยอะ แม่แกก็ทำเสื้อผ้าให้พ่ออยู่แล้ว»
«งั้นก็ได้» ซูยู่ไป๋จึงต้องยอม
ระหว่างกินข้าว ซูเจี้ยนกั๋วเอ่ยถามว่า
«เสี่ยวไป๋ วันนี้ยังจะไปคอมมูนไหม?»
ฉินซู่หลานกับเจียงชิงหวานก็มองมาทางเขาเช่นกัน ทั้งคู่รู้ว่าซูยู่ไป๋ยังซ่อนแพะภูเขาตัวเมียไว้บนเขาอีกตัว
ซูยู่ไป๋ส่ายหน้า «วันนี้ไม่ไปหรอก หมู่บ้านแบ่งเนื้อกันแล้ว ทุกคนต้องเอาไปขายที่ตลาดมืดแน่ ๆ คนรู้จักเยอะเกินไป»
«ช่วงนี้อากาศหนาว ปล่อยแพะภูเขาตัวเมียไว้บนเขาอีกสักสองวันก็ไม่เป็นไร»
«วันนี้ผมว่าจะจัดการหนังสัตว์ที่บ้านสักหน่อย»
ซูเจี้ยนกั๋วครุ่นคิด «ไม่ต้องห่วงเรื่องหนังสัตว์ ให้แม่กับพี่สะใภ้จัดการเถอะ แกหิ้วกระต่ายป่าสองตัวไปบ้านหลี่ต้าเหยากับพ่อ แลกไม้กลับมาหน่อย ช่วงสองวันนี้หิมะตกหนัก ทำงานไม่ได้ พ่อจะทำตู้ลิ้นชักห้าชั้นกับโต๊ะให้บ้านเรา»
«ได้ครับ» ซูยู่ไป๋ไม่มีความเห็นต่างอยู่แล้ว
.
ตลอดสองวันต่อมา ซูยู่ไป๋ช่วยงานที่บ้านตอนกลางวัน ส่วนกลางคืนก็ไปคอมมูนเพื่อสืบข่าว แล้วหาโอกาสทรมานลูกน้องของหวังเอ้อเฉียงไปด้วย