"เสี่ยวไป๋ ออกมาหน่อย"
หลังจากได้กินหม้อไฟอย่างเอรีดอร่อย ซูยู่ไป๋ก็ช่วยซูเจี้ยนกั๋วย้ายอ่างหินเดิมจากหลังบ้านไปไว้ในครัว พอเดินกลับมาถึงห้อง กำลังจะขึ้นไปพักบนคันนา ก็ได้ยินเสียงเรียกของเจียงชิงหวาน
"มีอะไรเหรอพี่สะใภ้?"
ที่หน้าประตู เจียงชิงหวานถือเสื้อกล้านวมสีดำตัวหนึ่ง สายตาคมลดต่ำลงเล็กน้อย พูดเสียงเบา: "บนเขาหนาว ฉันเพิ่งเย็บเสื้อกล้านวมให้แกตัวหนึ่ง"
"ลองใส่ดูสิคะ ถ้าไม่พอดี ฉันจะได้แก้ให้"
ซูยู่ไป๋รับเสื้อกล้านวมมาลูบดูรอยเย็บที่แน่นหนา ไม่ใช่สิ่งที่เย็บเสร็จในชั่วครู่แน่นอน
เจียงชิงหวานเห็นซูยู่ไป๋เหม่อมอง จึงลังเลเล็กน้อย: "ฉันใช้สำลีจากผ้านวมเก่า ถ้าแกไม่ชอบ ก็ให้แม่ใส่ก่อน ฉันจะเย็บใช้สำลีใหม่ให้แก"
ซูยู่ไป๋รีบส่ายหน้า: "ไม่เป็นไร ฉันจะรังเกียจพี่สะใภ้ได้ยังไง"
"เดี๋ยวฉันลองใส่เลย"
กลับเข้าห้อง ถอดเสื้อหนาและเสื้อไหมพรมออก เหลือเพียงเสื้อชั้นในบาง ๆ แล้วสวมเสื้อกล้านวม
เจียงชิงหวานเดินตามเข้ามา: "เป็นยังไงบ้าง? ตัวพอดีไหม?"
ซูยู่ไป๋ขยับแขนขา: "ช่วงบนตึงไปนิดหน่อย แต่ไม่เป็นไร"
เจียงชิงหวานได้ยินเช่นนั้น ความคิดถึงรูปร่างสามเหลี่ยมกลับหัวอันแข็งแรงแต่ไม่เกินจริงของซูยู่ไป๋ก็ผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่ตั้งใจ
ใจเต้นระรัวเล็กน้อย รีบขับไล่ภาพในหัวออกไป เจียงชิงหวานพยายามรักษาน้ำเสียงให้สงบ: "ฉันจะเอาไปแก้ให้ แกขึ้นเขาก็อันตรายอยู่แล้ว จะให้มันเกะกะการเคลื่อนไหวของแกไม่ได้"
เสื้อผ้าที่ซูยู่ไป๋ใส่ก่อนหน้านี้ก็เป็นฝีมือเธอ แต่เธอจะเผื่อไซส์ให้ใหญ่ไว้เสมอ
เธอไม่เคยวัดตัวซูยู่ไป๋เลย ที่บ้านก็ไม่มีเงื่อนไขให้ทำได้ แถมซูยู่ไป๋ยังไม่ชอบให้เธอเข้าใกล้เกินไป เธอเลยต้องกะเอาเองด้วยสายตา
แต่เสื้อกล้านวมตัวนี้เป็นตัวที่ใส่ติดเนื้อ เธอเลยเย็บให้กระชับเข้ากับตัวหน่อย
ซูยู่ไป๋ก้มมองมือเล็ก ๆ ของเจียงชิงหวาน สีที่บวมแดงจากความหนาวดีขึ้นมากแล้ว แต่รอยแตกเป็นทางยาวหลายรอยที่เผยให้เห็นเนื้อแดงยังดูน่ากลัวอยู่
แววตาของซูยู่ไป๋มีความเจ็บปวดแวบผ่าน พูดเสียงเบา: "ลำบากพี่สะใภ้แล้ว"