"ทำไมถึงได้อร่อยขนาดนี้?"
เมื่อข้าวโพดปั้นแผ่นเข้าปาก ดวงตาของเจียงชิงหวานก็เบิกกว้างขึ้นโดยไม่รู้ตัว
รสชาติหวานหอม นุ่มนิ่ม เธอไม่เคยกินข้าวโพดปั้นแผ่นที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย
"เสี่ยวไป๋ นายใส่น้ำตาลลงไปในแป้งด้วยเหรอ?" นึกถึงน้ำตาลที่เห็นซูยู่ไป๋หยิบออกมาเมื่อวาน เจียงชิงหวานอดถามไม่ได้
ท่าทางแบบคนไม่เคยกินของดีๆ ของเจียงชิงหวาน ทำเอาซูยู่ไป๋แทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่: "อืม ใส่นิดหน่อย พี่สะใภ้กินเยอะๆ นะ ถ้ากินหมดฉันทำใหม่ให้"
นี่มันแป้งที่นวดด้วยน้ำจากบ่อน้ำพุวิเศษนะ จะไม่อร่อยได้ยังไง?
.
กินข้าวเสร็จ ซูยู่ไป๋เก็บชามตะเกียบ: "พี่สะใภ้ ฉันไปหาบน้ำ แล้วจะแวะขึ้นเขาหน่อยนะ"
เจียงชิงหวานที่ถูกบังคับให้กลายเป็นผู้หญิงขี้เกียจรู้สึกใจสั่นวาบขึ้นมาทันที: "นายขึ้นไปทำอะไรบนเขาอีก?"
หลังเขามันอันตรายอยู่แล้ว ปกติพวกเธอแค่อยากล้าลงไปเก็บผักป่าแถวเชิงเขาเท่านั้น
ซูยู่ไป๋ขึ้นเขาสามครั้ง สองครั้งเจอหมูป่า
บอกไม่ถูกว่าโชคดีหรือซวยกันแน่
ซูยู่ไป๋อธิบาย: "เมื่อวานฉันไปเอาที่ดักสัตว์มาสองอันจากตลาดมืด ฉันจะขึ้นไปวางกับดักบนเขาสักสองจุดแล้วก็กลับ"
"งั้นก็ได้ ระวังตัวด้วยล่ะ อย่าเดินลึกเกินไป"
"วางใจได้พี่สะใภ้!" ซูยู่ไป๋หาบคานกับถังน้ำ ถือกระบุงที่ใส่กับดักสัตว์ออกจากบ้านไป
เจียงชิงหวานมองตามแผ่นหลังสูงใหญ่ของซูยู่ไป๋ที่เดินจากไป แล้วก็เก็บกวาดข้าวของตัวเอง หิ้วกระบุงกับเครื่องมือการเกษตรเตรียมไปขุดผักป่า
เธอไม่ออกไปพร้อมกับซูยู่ไป๋ เพราะชาวบ้านในหมู่บ้านชอบนินทา และอีกอย่างซูยู่ไป๋ก่อนหน้านี้ก็เบื่อหน่ายที่เธอจะออกไปด้วยกัน