แก้วในมือเสิ่นอี้แทบถูกเขาบีบจนแตกคามือ
อ๊ากกกกกก!!!
น่าขยะแขยง! น่าขยะแขยงเกินไปแล้ว!!
ท้องไส้เสิ่นอี้ปั่นป่วนราวกับม้วนสมุทร ดวงตาสีดำเย็นชาคู่นั้นในยามนี้ช่างน่าสะพรึงกลัวจนเกือบจะหยดน้ำพิษออกมาได้
เขารู้แล้ว ว่าไอ้ขี้ข้านอกจากไร้น้ำยาขี้อิจฉา ตบเมียแล้ว ยังต้องเพิ่มอีกข้อ เป็นพวกวิปริต!
เสิ่นอี้จ้องมองใบหน้าที่ถูกกางเกงในปิดไว้ ในหัวมีแรงกระตุ้นนับไม่ถ้วนอยากจะสับมันให้เป็นชิ้นๆ โยนให้หมากิน
ฆ่ามันทิ้งเสียเถอะ จริงๆ นะ ขยะแบบนี้มีชีวิตอยู่ก็แค่สร้างมลพิษให้อากาศ ตายไปไม่เพียงแต่จะได้แบ่งสมบัติ ยังทำให้เขาได้ความสงบสุขอีกด้วย
แต่วินาทีต่อมา เสิ่นอี้สูดหายใจเข้าลึก ระงับแรงฆ่าในแววตาลงอย่างรุนแรง
ไม่ได้
เขากว่าจะได้เกิดใหม่อีกครั้งมันยากลำบาก จะมามือเปื้อนเพื่อหนอนในร่องโสโครกแบบนี้และเอาชีวิตตัวเองเข้าแลกทำไม? ไม่คุ้มค่า
เสิ่นอี้วางแก้วน้ำด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วก้าวยาวๆ เข้าห้องน้ำไป
จี้หวยโจวกำลังดมอย่างเมามัน จู่ๆ ก็รู้สึกว่าแสงเหนือหัวถูกบังไว้
เขาลืมตาขึ้นอย่างมึนงง มองผ่านขอบของผ้าฝ้ายแท้ชั้นนั้น สบกับดวงตาของเสิ่นอี้ที่มองเขาราวกับกำลังมองศพ
“เมี้ย... เมีย” เสียงของจี้หวยโจวอู้อี้ลอดผ่านกางเกงในออกมา ตกใจจนวิญญาณแทบกระเจิดกระเจิง
เสิ่นอี้ไม่พูดสักคำ มองลงมาจากที่สูง ยื่นสองนิ้วเรียวยาวขาวซีดออกมา คีบกางเกงในจากหน้าจี้หวยโจวด้วยความรังเกียจ แล้วกระชากแรงๆ
“แผละ”
กางเกงในโค้งเป็นเส้นพาราโบลาลอยละลิ่วกลางอากาศ ร่วงลงในถังขยะข้างๆ อย่างแม่นยำ
“โรคจิต”
เสียงของเสิ่นอี้เย็นเฉียบยิ่งกว่าสายฝนอันหนาวเหน็บในคืนฤดูใบไม้ร่วงนี้ พูดจบก็หมุนตัวเดินจากไป แม้แต่ประตูก็ไม่ช่วยปิดให้
จี้หวยโจวล่อนจ้อนนั่งยองอยู่บนพื้น ใบหน้าแดงๆ ขาวๆ แทบอยากเอาหัวโขกโถส้วมให้ตายไปเสีย
จบเห่แล้ว
คราวนี้ไม่ใช่แค่ไร้น้ำยาอีกต่อไป แต่ตอกย้ำฉายาหื่นโรคจิตชัดๆ
เขากรีดร้องอยู่ในใจอย่างบ้าคลั่ง: เมียฟังฉันอธิบายก่อน! ฉันไม่ใช่โรคจิต! ฉันแค่รักเธอมากเกินไปยับยั้งตัวเองไม่ได้!!
อีกด้านหนึ่ง
เสิ่นอี้ “ปัง” ปิดประตูห้องนอนล็อกแน่นหนา ก้าวยาวๆ ไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ เปิดหน้าจอโน๊ตบุ๊คขึ้นอย่างแรง
นิ้วเรียวยาวขาวซีดของเขาพิมพ์ลงบนคีย์บอร์ดดังเพี๊ยะๆ ใบหน้าเย็นชาภายใต้แสงสกรีนสะท้อนความเยือกเย็นที่เกือบจะเป็นโรคจิต
ในช่องค้นหาบนหน้าจอ ตัวอักษรขนาดใหญ่หลายบรรทัดเด่นสะดุดตา:
[วิธีสร้างที่เกิดเหตุตายโดยไม่คาดคิดอย่างสมบูรณ์แบบ]
[ยาพิษเคมีที่ไร้สีไร้กลิ่น ตรวจจับไม่ได้จากการชันสูตรพลิกศพ มีอะไรบ้าง]
ในเมื่อไอ้หมานี่หน้าด้านด้านไม่ยอมหย่า
ก็ได้
เสิ่นอี้ยิ้มมุมปากอย่างน่าขนลุก ดวงตาดำทะมึนราวกับเหว
สามีที่ตายแล้ว ถึงเป็นสามีที่ว่านอนสอนง่ายที่สุด
ในกับข้าวของพรุ่งนี้ ใส่เครื่องปรุงพิเศษดูหน่อยดีมั้ยนะ
ประตูห้องนอนใหญ่ล็อกจากด้านในแน่นหนา จี้หวยโจวยืนอยู่ในห้องรับแขก มองโซฟาโล่งๆ ทนไม่ไหวจามเสียงดังลั่นท่ามกลางลมหนาว
ไม่ใช่แค่ประตูล็อก แม้แต่ผ้าห่มผืนบางที่เขาใช้คลุมเมื่อคืน เสิ่นอี้ก็ม้วนเอาเข้าห้องไปอย่างไร้ความปรานี
ในค่ำคืนที่ฝนฤดูใบไม้ร่วงพรำไม่ขาดสายนี้ จี้หวยโจวได้แต่ขดตัวบนโซฟาหนังเก่าที่ส่งกลิ่นอับชื้นลอกล่อนเหมือนคนเป็นโรคด่างขาว ต้านทานหนาวเหน็บด้วยหมอนอิงสองใบที่มีนุ่นทะลักออกมาตลอดทั้งคืน
เช้าวันรุ่งขึ้นตอนลุกขึ้นมา จี้หวยโจวรู้สึกราวกับครึ่งตัวของเขาเกือบจะเป็นอัมพาตไปแล้ว
เขาบีบนวดคอที่นอนตกหมอนไปพลาง แต่ในใจกลับดีใจอย่างหาเรื่องใส่ตัว: เมียเอาผ้าห่มฉันเข้าไปด้วย! นี่มันสื่ออะไร? สื่อว่าเมียกำลังอ้อมๆ ค้อมๆ ห่มผ้าห่มผืนเดียวกับฉัน! นี่เขากำลังจีบฉันนี่นา!
พกพาความสุขประหลาดที่คนปกติยากจะเข้าใจนี้ไว้ จี้หวยโจวลากสังขารที่โปร่งบางออกไปเบียดรถไฟฟ้าไปทำงาน
ถึงออฟฟิศเพิ่งนั่งลง มือถือจอมุมแตกเครื่องนั้นของเจ้าของร่างเดิมก็สั่นขึ้นมา
หน้าจอสว่าง ข้อความแชทเด้งขึ้นมา ชื่อแชทน่าคลื่นไส้เหลือเกินว่า[ที่รักจ๋า]
[ที่รักจ๋า: พี่คะ~ เมื่อวานหนูไปเห็นสร้อยสวารอฟสกี้เส้นนึง ราคาแค่สองพันกว่าบาทเอง หนูชอบมากเลยนะคะ พี่ซื้อให้หนูได้มั้ยคะ? (รูปภาพ)]
จี้หวยโจวจ้องข้อความนั้น คิ้วกระตุกอย่างแรง
เขาเปิดประวัติแชทดูด้วยสีหน้าดำทะมึน
ไม่ดูก็แล้วไป พอดูเท่านั้น ความดันของจี้หวยโจวพุ่งไปที่ 280
ไอ้ขี้ข้าตัวดีของร่างเดิมนี่ ถึงร่างกายจะไร้สมรรถภาพ แม้กระทั่งนอกใจทางกายยังไม่ได้ลงมือ แต่กับนังหนูเขียวคนนี้ที่ชื่อ “ที่รักจ๋า” กลับกลายเป็นตู้ถอนเงินไปแล้ว!
ก่อนหน้านี้เต็มไปด้วยบันทึกการโอนเงินของไอ้งั่งนี่ วันนี้ 520 วันพรุ่งนี้ 1314!
ตาของจี้หวยโจวแดงขึ้นทันที ไม่ใช่ตื้นตัน แต่โมโหจนตาแดง
เวรเอ๊ย!
เขาหันไปมองห้องเช่าซอมซ่อของบ้านตัวเอง
ผ้าปูที่นอนของบ้านซักจนซีดเป็นขุย เสื้อผ้าที่เสิ่นอี้สวมใส่แม้แต่ป้ายยี่ห้อก็ไม่มี
ไอ้งั่งนี่ขี้เหนียวกับเมียที่แสนสวยเย็นชาของตัวเองจนแทบตาย แม้แต่เสื้อผ้าฝ้ายแท้ก็ยอมซื้อให้ แต่หันไปเอาเงินไปให้ป่าเถื่อนข้างนอกทำเป็นเสี่ย?!
ความรู้สึกขยะแขยงที่ไม่อาจบรรยายได้ย้อนขึ้นมาถึงลำคอ
จี้หวยโจวสีหน้าดำทะมึน นิ้วในหน้าจอพิมพ์ราวกับเกือบจะเห็นเงา เปิดฉากยิงกลับด้วยข้อความเสียงและตัวหนังสือ:
“ซื้อสร้อย? ซื้อหัวแม่แกสิ! แกไม่มีมือหรือไม่มีพ่อแม่? ไอ้สร้อยสองพันแกจะมาขอเอากับฉัน? ฉันเป็นพ่อแกหรือต้องจ่ายค่าเลี้ยงดูให้แกเรื่อยๆ?!”
"คุณเรียกผมว่า 'พี่ชาย' ตลอดเลย คุณอาศัยอยู่ในเล้าไก่หรือไง?"
ส่งจบแล้ว จี้หวยโจวไม่หายแค้นเลย ซ้ำยังยิ้มเย็นกดปุ่มอัดเสียง: “เส้นผมของเมียฉันยังสูงส่งกว่านังแปลงเพศนี่เป็นหมื่นเท่า! ต่อจากนี้อย่ามายุ่ง ฉันบอกเธอนะ ฉันมันพวกทำร้ายร่างกายเมียนะ! ถ้ากล้าส่งข้อความหาฉันอีก ระวังฉันจะต่อยให้ตาย”
ส่งเสร็จ
ไม่เปิดโอกาสให้นังหนูเขียวสาขาตรงข้ามได้ตอบโต้หรือร้องห่มร้องไห้เลยสักนิด กดบล็อคลบทันที รายงานสามประการติดต่อกัน การกระทำลื่นไหลดั่งสายน้ำ
พอมองเห็นลิสต์แชทที่สะอาดสะอ้านน่าสบายใจอย่างยิ่งแล้ว จี้หวยโจวถึงรู้สึกว่าความอัดอั้นในอกระบายออกไปบ้าง
ทำให้เมียรู้ไม่ได้เด็ดขาด ว่าเขามีคนอื่นอยู่!