แก้วในมือเสิ่นอี้แทบถูกเขาบีบจนแตกคามือ
อ๊ากกกกกก!!!
น่าขยะแขยง! น่าขยะแขยงเกินไปแล้ว!!
ท้องไส้เสิ่นอี้ปั่นป่วนราวกับม้วนสมุทร ดวงตาสีดำเย็นชาคู่นั้นในยามนี้ช่างน่าสะพรึงกลัวจนเกือบจะหยดน้ำพิษออกมาได้
เขารู้แล้ว ว่าไอ้ขี้ข้านอกจากไร้น้ำยาขี้อิจฉา ตบเมียแล้ว ยังต้องเพิ่มอีกข้อ เป็นพวกวิปริต!
เสิ่นอี้จ้องมองใบหน้าที่ถูกกางเกงในปิดไว้ ในหัวมีแรงกระตุ้นนับไม่ถ้วนอยากจะสับมันให้เป็นชิ้นๆ โยนให้หมากิน
ฆ่ามันทิ้งเสียเถอะ จริงๆ นะ ขยะแบบนี้มีชีวิตอยู่ก็แค่สร้างมลพิษให้อากาศ ตายไปไม่เพียงแต่จะได้แบ่งสมบัติ ยังทำให้เขาได้ความสงบสุขอีกด้วย
แต่วินาทีต่อมา เสิ่นอี้สูดหายใจเข้าลึก ระงับแรงฆ่าในแววตาลงอย่างรุนแรง
ไม่ได้
เขากว่าจะได้เกิดใหม่อีกครั้งมันยากลำบาก จะมามือเปื้อนเพื่อหนอนในร่องโสโครกแบบนี้และเอาชีวิตตัวเองเข้าแลกทำไม? ไม่คุ้มค่า
เสิ่นอี้วางแก้วน้ำด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วก้าวยาวๆ เข้าห้องน้ำไป
จี้หวยโจวกำลังดมอย่างเมามัน จู่ๆ ก็รู้สึกว่าแสงเหนือหัวถูกบังไว้
เขาลืมตาขึ้นอย่างมึนงง มองผ่านขอบของผ้าฝ้ายแท้ชั้นนั้น สบกับดวงตาของเสิ่นอี้ที่มองเขาราวกับกำลังมองศพ
“เมี้ย... เมีย” เสียงของจี้หวยโจวอู้อี้ลอดผ่านกางเกงในออกมา ตกใจจนวิญญาณแทบกระเจิดกระเจิง
เสิ่นอี้ไม่พูดสักคำ มองลงมาจากที่สูง ยื่นสองนิ้วเรียวยาวขาวซีดออกมา คีบกางเกงในจากหน้าจี้หวยโจวด้วยความรังเกียจ แล้วกระชากแรงๆ
“แผละ”
กางเกงในโค้งเป็นเส้นพาราโบลาลอยละลิ่วกลางอากาศ ร่วงลงในถังขยะข้างๆ อย่างแม่นยำ
“โรคจิต”
เสียงของเสิ่นอี้เย็นเฉียบยิ่งกว่าสายฝนอันหนาวเหน็บในคืนฤดูใบไม้ร่วงนี้ พูดจบก็หมุนตัวเดินจากไป แม้แต่ประตูก็ไม่ช่วยปิดให้
จี้หวยโจวล่อนจ้อนนั่งยองอยู่บนพื้น ใบหน้าแดงๆ ขาวๆ แทบอยากเอาหัวโขกโถส้วมให้ตายไปเสีย
จบเห่แล้ว
คราวนี้ไม่ใช่แค่ไร้น้ำยาอีกต่อไป แต่ตอกย้ำฉายาหื่นโรคจิตชัดๆ
เขากรีดร้องอยู่ในใจอย่างบ้าคลั่ง: เมียฟังฉันอธิบายก่อน! ฉันไม่ใช่โรคจิต! ฉันแค่รักเธอมากเกินไปยับยั้งตัวเองไม่ได้!!
อีกด้านหนึ่ง
เสิ่นอี้ “ปัง” ปิดประตูห้องนอนล็อกแน่นหนา ก้าวยาวๆ ไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ เปิดหน้าจอโน๊ตบุ๊คขึ้นอย่างแรง
นิ้วเรียวยาวขาวซีดของเขาพิมพ์ลงบนคีย์บอร์ดดังเพี๊ยะๆ ใบหน้าเย็นชาภายใต้แสงสกรีนสะท้อนความเยือกเย็นที่เกือบจะเป็นโรคจิต
ในช่องค้นหาบนหน้าจอ ตัวอักษรขนาดใหญ่หลายบรรทัดเด่นสะดุดตา:
【วิธีสร้างที่เกิดเหตุตายโดยไม่คาดคิดอย่างสมบูรณ์แบบ】
【ยาพิษเคมีที่ไร้สีไร้กลิ่น ตรวจจับไม่ได้จากการชันสูตรพลิกศพ มีอะไรบ้าง】
ในเมื่อไอ้หมานี่หน้าด้านด้านไม่ยอมหย่า
ก็ได้
เสิ่นอี้ยิ้มมุมปากอย่างน่าขนลุก ดวงตาดำทะมึนราวกับเหว
สามีที่ตายแล้ว ถึงเป็นสามีที่ว่านอนสอนง่ายที่สุด
ในกับข้าวของพรุ่งนี้ ใส่เครื่องปรุงพิเศษดูหน่อยดีมั้ยนะ
ประตูห้องนอนใหญ่ล็อกจากด้านในแน่นหนา จี้หวยโจวยืนอยู่ในห้องรับแขก มองโซฟาโล่งๆ ทนไม่ไหวจามเสียงดังลั่นท่ามกลางลมหนาว
ไม่ใช่แค่ประตูล็อก แม้แต่ผ้าห่มผืนบางที่เขาใช้คลุมเมื่อคืน เสิ่นอี้ก็ม้วนเอาเข้าห้องไปอย่างไร้ความปรานี
ในค่ำคืนที่ฝนฤดูใบไม้ร่วงพรำไม่ขาดสายนี้ จี้หวยโจวได้แต่ขดตัวบนโซฟาหนังเก่าที่ส่งกลิ่นอับชื้นลอกล่อนเหมือนคนเป็นโรคด่างขาว ต้านทานหนาวเหน็บด้วยหมอนอิงสองใบที่มีนุ่นทะลักออกมาตลอดทั้งคืน
เช้าวันรุ่งขึ้นตอนลุกขึ้นมา จี้หวยโจวรู้สึกราวกับครึ่งตัวของเขาเกือบจะเป็นอัมพาตไปแล้ว
เขาบีบนวดคอที่นอนตกหมอนไปพลาง แต่ในใจกลับดีใจอย่างหาเรื่องใส่ตัว: เมียเอาผ้าห่มฉันเข้าไปด้วย! นี่มันสื่ออะไร? สื่อว่าเมียกำลังอ้อมๆ ค้อมๆ ห่มผ้าห่มผืนเดียวกับฉัน! นี่เขากำลังจีบฉันนี่นา!
พกพาความสุขประหลาดที่คนปกติยากจะเข้าใจนี้ไว้ จี้หวยโจวลากสังขารที่โปร่งบางออกไปเบียดรถไฟฟ้าไปทำงาน
ถึงออฟฟิศเพิ่งนั่งลง มือถือจอมุมแตกเครื่องนั้นของเจ้าของร่างเดิมก็สั่นขึ้นมา
หน้าจอสว่าง ข้อความแชทเด้งขึ้นมา ชื่อแชทน่าคลื่นไส้เหลือเกินว่า【ที่รักจ๋า】
【ที่รักจ๋า: พี่คะ~ เมื่อวานหนูไปเห็นสร้อยสวารอฟสกี้เส้นนึง ราคาแค่สองพันกว่าบาทเอง หนูชอบมากเลยนะคะ พี่ซื้อให้หนูได้มั้ยคะ? (รูปภาพ)】
จี้หวยโจวจ้องข้อความนั้น คิ้วกระตุกอย่างแรง
เขาเปิดประวัติแชทดูด้วยสีหน้าดำทะมึน
ไม่ดูก็แล้วไป พอดูเท่านั้น ความดันของจี้หวยโจวพุ่งไปที่ 280
ไอ้ขี้ข้าตัวดีของร่างเดิมนี่ ถึงร่างกายจะไร้สมรรถภาพ แม้กระทั่งนอกใจทางกายยังไม่ได้ลงมือ แต่กับนังหนูเขียวคนนี้ที่ชื่อ “ที่รักจ๋า” กลับกลายเป็นตู้ถอนเงินไปแล้ว!
ก่อนหน้านี้เต็มไปด้วยบันทึกการโอนเงินของไอ้งั่งนี่ วันนี้ 520 วันพรุ่งนี้ 1314!
ตาของจี้หวยโจวแดงขึ้นทันที ไม่ใช่ตื้นตัน แต่โมโหจนตาแดง
เวรเอ๊ย!
เขาหันไปมองห้องเช่าซอมซ่อของบ้านตัวเอง
ผ้าปูที่นอนของบ้านซักจนซีดเป็นขุย เสื้อผ้าที่เสิ่นอี้สวมใส่แม้แต่ป้ายยี่ห้อก็ไม่มี
ไอ้งั่งนี่ขี้เหนียวกับเมียที่แสนสวยเย็นชาของตัวเองจนแทบตาย แม้แต่เสื้อผ้าฝ้ายแท้ก็ยอมซื้อให้ แต่หันไปเอาเงินไปให้ป่าเถื่อนข้างนอกทำเป็นเสี่ย?!
ความรู้สึกขยะแขยงที่ไม่อาจบรรยายได้ย้อนขึ้นมาถึงลำคอ
จี้หวยโจวสีหน้าดำทะมึน นิ้วในหน้าจอพิมพ์ราวกับเกือบจะเห็นเงา เปิดฉากยิงกลับด้วยข้อความเสียงและตัวหนังสือ:
“ซื้อสร้อย? ซื้อหัวแม่มึงสิ! มึงไม่มีมือหรือไม่มีพ่อแม่? ไอ้สร้อยสองพันมึงจะมาขอเอากับกู? กูเป็นพ่อมึงรึต้องจ่ายค่าเลี้ยงดูให้มึงเรื่อยๆ?!”
“整天哥哥哥的，你家是喂鸡的吗！”
ส่งจบแล้ว จี้หวยโจวไม่หายแค้นเลย ซ้ำยังยิ้มเย็นกดปุ่มอัดเสียง: “เส้นผมของเมียกูยังสูงส่งกว่านังแปลงเพศนี่เป็นหมื่นเท่า! ต่อจากนี้อย่ามายุ่ง ฉันบอกเธอนะ ฉันมันพวกทำร้ายร่างกายเมียนะ! ถ้ากล้าส่งข้อความหาฉันอีก ระวังฉันจะต่อยให้ตาย”
ส่งเสร็จ
ไม่เปิดโอกาสให้นังหนูเขียวสาขาตรงข้ามได้ตอบโต้หรือร้องห่มร้องไห้เลยสักนิด กดบล็อคลบทันที รายงานสามประการติดต่อกัน การกระทำลื่นไหลดั่งสายน้ำ
พอมองเห็นลิสต์แชทที่สะอาดสะอ้านน่าสบายใจอย่างยิ่งแล้ว จี้หวยโจวถึงรู้สึกว่าความอัดอั้นในอกระบายออกไปบ้าง
ทำให้เมียรู้ไม่ได้เด็ดขาด ว่าเขามีคนอื่นอยู่!