สืออู๋ถือกระเป๋ารุ่นลิมิเต็ด เดินไปข้างหน้าพร้อมกับถูกเสิ่นทิงหลานโอบเอวไว้ ระหว่างนั้นเธอรู้สึกอยู่ตลอดว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องแผ่นหลัง ทำเอาสันหลังชาวาบ
เธออดอยากหันกลับไปมองนางเอกตัวจริงไม่ได้ อยากรู้ข้อมูลเพิ่มเติม
“เบบี๋กำลังมองอะไรอยู่?”
เสิ่นทิงหลานบีบปลายคางเล็ก ๆ ของเธอ บังคับให้หันหน้ากลับมา ดวงตาหงส์หรี่ลงอย่างน่าหวั่นใจจ้องตรงมาที่เธอ
ปลายนิ้วแข็งแรงของเด็กหนุ่มแตะอยู่บนคางเธอ ออกแรงเบา ๆ จนเธอไม่มีทางหลบได้
หัวใจสืออู๋กระตุกวูบ รีบตั้งสติแล้วกะพริบตาปริบ ๆ “ไม่มีอะไรนี่ เมื่อกี้ผู้หญิงคนนั้นดูน่าสงสารนิดหน่อย อายุพอ ๆ กับฉันเลย น่าจะยังเรียนอยู่ใช่ไหม?”
เธอถามอย่างหยั่งเชิง สายตาแอบเลื่อนไปมา อยากเห็นอารมณ์ผิดปกติสักนิดบนใบหน้าเสิ่นทิงหลาน
ตามเนื้อเรื่องต้นฉบับ ความประทับใจแรกที่เสิ่นทิงหลานมีต่อเย่โม่โม่คือ “เย็นชาและดื้อรั้น ราวกับดอกลิลี่ป่าที่เติบโตอย่างอิสระอยู่ในลำธารบนภูเขา” เขาจะเผลอยื่นมือไปช่วยตอนเธอหกล้ม และเหม่อมองชื่อของเธออยู่ในค่ำคืนมากมาย
ในต้นฉบับ ความรู้สึกหวั่นไหวที่เสิ่นทิงหลานมีต่อเย่โม่โม่เริ่มต้นจากความสงสาร แต่ตอนนี้ทำไมเขาถึงไม่รู้สึกอะไรเลยล่ะ?
เป็นเพราะนางร้ายอย่างเธอยังอยู่ข้างกายเขาหรือเปล่า?
เสิ่นทิงหลานขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อได้ยิน “เบบี๋ อย่าเอาใจไปใส่คนไม่สำคัญเลย เธอควรสนใจแฟนให้มากกว่านี้ อย่างเช่นข้อความที่ฉันส่งให้เมื่อวาน ทำไมถึงตอบช้าตั้งยี่สิบนาที?”
สืออู๋โล่งใจขึ้น แต่ก็รู้สึกผิดอยู่ลึก ๆ “ก็ได้ ฉันไม่มองแล้ว มองแต่นายนี่แหละ”
เธอรีบเขย่งปลายเท้า จุ๊บแก้มเขาดังจุ๊บ ใบหน้าหล่อเหลาจนเกินบรรยายของเสิ่นทิงหลานจึงเปลี่ยนจากครึ้มเป็นแจ่มใส มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ความมืดหม่นในดวงตาจางหายไปบ้าง
เสิ่นทิงหลานปล่อยคางเธอ แล้วเปลี่ยนมาจับมือ ประสานนิ้วทั้งสิบเข้าด้วยกัน “แบบนี้ค่อยดีหน่อย! พรุ่งนี้เบบี๋อยากกินอะไร อาหารฝรั่งเศสหรืออาหารอิตาเลียน? ร้านอาหารไคเซกิที่เธอบอกว่าอยากลองคราวก่อน ฉันให้คนจองโต๊ะไว้แล้ว”
“อะไรก็ได้” สืออู๋ตอบส่ง ๆ พลางท่องในใจว่า รวยระเบิด รวยระเบิด ได้ยินไหม?