พริกปีศาจแดงฉานราวกับย้อมสีด้วยเลือด วางอยู่บนจานกระเบื้องขาว ดูคล้ายเปลวไฟเล็ก ๆ กลุ่มหนึ่ง
เสียงติ๊ด ๆ จากระบบดังไม่หยุดอยู่ในหัว ราวกับเสียงเตือนมรณะคอยเร่งเธอ
สืออู๋เงยหน้ามองเสิ่นทิงหลาน เขากำลังก้มหน้าแกะกุ้ง นิ้วเรียวยาวเปื้อนคราบมันเล็กน้อย ข้อนิ้วเด่นชัดดูดีเป็นพิเศษภายใต้แสงไฟสีเหลืองนวล
ลำคอเธอแห้งผากขึ้นมา เธอจำได้ว่ารวยระเบิดเคยบอกว่า ตอนเด็ก ๆ พระเอกสุขภาพย่ำแย่มาก แถมยังเป็นโรคกระเพาะ ต้องเข้าโรงพยาบาลอยู่บ่อย ๆ ต่อมาพอโตขึ้น แม้ร่างกายจะแข็งแรงดีแล้ว แต่อาการป่วยที่สะสมมานานก็ยังติดตัวมา แค่เผลอนิดเดียวก็ปวดจนแทบนอนไม่หลับทั้งคืน
ให้เธอป้อนพริกเสิ่นทิงหลานกินเนี่ยนะ? มันต่างอะไรกับเอามีดแทงกระเพาะเขาตรง ๆ ล่ะ?
【โฮสต์คนสวย เหลืออีกสองนาทีแล้วนะ!】
รวยระเบิดร้อนใจจนแทบเต้นเร่า ๆ 【บทบาทสาวเอาแต่ใจของเธอจะพังไม่ได้นะ ลองคิดถึงบทลงโทษสุดโหดจากการทำภารกิจไม่สำเร็จสิ ทั้งไฟฟ้าช็อต ทั้งการหักค่าพลังชีวิตที่เธอสะสมมาได้อย่างยากลำบาก...】
สืออู๋สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ช่างเถอะ ยังไงเสิ่นทิงหลานก็ต้องเกลียดเธอเข้าสักวันอยู่แล้ว การที่เธอเข้ามาใกล้เขาก็เป็นแผนการที่วางไว้อย่างดีเพื่อหลอกใช้และหักหลังเขา
ถ้าอย่างนั้นก็ทำให้เขาเกลียดเธอเร็วขึ้น แล้วไล่เธอไปให้เร็วขึ้นดีกว่า แบบนี้พอความจริงถูกเปิดเผยในอนาคต อย่างน้อยพระเอกก็จะได้ไม่เสียใจมากนัก
สืออู๋คีบพริกปีศาจชิ้นนั้นขึ้นมา มือเล็ก ๆ สั่นนิดหน่อย แต่ใบหน้ากลับมีรอยยิ้มสดใสไร้เดียงสา “พี่ทิงหลาน อ้าปาก... อ้า”
เสิ่นทิงหลานเงยหน้ามองเธอ
ดวงตาของเด็กหนุ่มคู่นั้นงดงามมาก ม่านตาสีอำพันลึกล้ำ ยามมองใครมักมีแววอ่อนโยนและจดจ่ออยู่เสมอ ทว่าตอนนี้ดวงตาคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย สายตากวาดผ่านพริกสีแดงเพลิงตรงปลายตะเกียบของสืออู๋ ก่อนจะกลับมาหยุดบนใบหน้าใสบริสุทธิ์ของเธอ...
บรรยากาศในห้องส่วนตัวพลันเงียบกริบ
โจวลิ่งอี๋วางตะเกียบเงินลงดัง “เพียะ” แล้วพูดอย่างโกรธจัดว่า “สืออู๋ เธอเป็นบ้าอะไรเนี่ย? พี่หลานเป็นโรคกระเพาะ กินเผ็ดไม่ได้ เธอคิดจะฆ่าเขาหรือไง?”