สายลมในสนามบาสมักพัดพากลิ่นเค็มของเหงื่อและไอร้อนอบอ้าวมาด้วย จนกลายเป็นกระแสลมที่ทำให้คนเวียนหัว
สืออู๋ยืนอยู่กลางกระแสไอร้อนนั้น รู้สึกว่าขมับเต้นตุบ ๆ ไม่หยุด
เพราะหลูไท่เสียนยังยืนอยู่ตรงนั้น มองเธอด้วยแววตาเจ็บปวดปนลึกซึ้ง “อู๋อู๋ สัปดาห์หน้าคณะนิติศาสตร์จะจัดการแข่งขันโต้วาทีที่หอประชุมสื่อ หัวข้อคือ ‘ปัญญาประดิษฐ์ควรมีสถานะเป็นบุคคลตามกฎหมายหรือไม่’ ฉันเป็นผู้โต้วาทีฝ่ายแรก”
เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง แสงดื้อรั้นในดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นคำวิงวอนที่แทบจะเปราะบาง “ถึงตอนนั้น...เธอแวะมาดูฉันได้ไหม? เรายังเป็นเพื่อนกันอยู่ ไม่ใช่เหรอ?”
นิ้วมือที่สืออู๋ใช้กำชายกระโปรงพลันเกร็งแน่นขึ้นชั่วขณะ
เธอมองเด็กหนุ่มตรงหน้า
หลูไท่เสียนนับเป็นคนดังของวิทยาลัยเซิ่งหลาน เป็นหัวหน้าทีมโต้วาทีคณะนิติศาสตร์และรองประธานสภานักศึกษา ฐานะทางบ้านดี หน้าตาโดดเด่น ปกติมักดูเปี่ยมพลังและมั่นใจอยู่เสมอ แต่ตอนนี้เขากลับยืนอยู่ตรงนั้น หางตาแดงเรื่อ รัศมีเจิดจ้าทั้งตัวหม่นลงไป
สืออู๋มองดวงตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของเขา ความเหนื่อยล้าพลันเอ่อขึ้นในใจ
เธอก็เป็นแค่ตัวร้ายหญิงในนิยายรักวัยเรียนตระกูลมหาเศรษฐี ส่วนหลูไท่เสียนก็คือตัวประกอบที่ถูกเธอใช้ประโยชน์แล้วทอดทิ้งอย่างไร้เยื่อใยในเรื่องต้นฉบับ เธอไม่อยากเข้าไปพัวพันกับเขามากเกินไป ยิ่งไม่อยากทำให้เขาเดือดร้อน
“รุ่นพี่ ขอโทษนะ ฉัน...” สืออู๋พยายามคิดหาคำปฏิเสธที่รักษาน้ำใจและไม่ทำให้เขาเสียหน้า “สัปดาห์หน้าฉันอาจจะ...”
เธอยังพูดไม่ทันจบ จู่ ๆ ก็มีเสียงฮือฮาดังขึ้นจากฝูงชน ตามด้วยเสียงกรี๊ดของเหล่านักศึกษาหญิงที่กลั้นไว้ไม่อยู่
“บ้าเอ๊ย! คุณชายเสิ่นมาสนามบาสด้วยเหรอ...หล่อมากกก!”
“พระเจ้า รุ่นพี่เสิ่นเป็นคนที่โดดเด่นเหนือใคร แถมปกติยังไม่ค่อยเห็นตัว ทำไมวันนี้ถึงมาสนามบาสได้ล่ะ?”
“ใส่ชุดแข่งรถแล้วหล่อเกินไปแล้ว แม่จ๋า ฉันจะเป็นลม!”
แผ่นหลังของสืออู๋พลันเกร็งแข็ง ความรู้สึกไม่เป็นลางดีแล่นจากปลายเท้าขึ้นไปถึงกระหม่อม
เธอหันขวับอย่างแข็งทื่อ สายตาทะลุผ่านศีรษะที่เคลื่อนไหววุ่นวายของผู้คน จับภาพร่างสูงโปร่งที่กำลังก้าวตรงเข้ามาได้
...เสิ่นทิงหลาน