แต่สืออู๋รู้ดีว่านั่นไม่ใช่ภาพลวงตา
แววตาที่เย่โม่โม่มองเธอมีบางอย่างซ่อนอยู่ ซึ่งเธออ่านไม่ออก
สายตาแบบนั้นราวกับคนที่รู้บทละคร กำลังแอบมองการแสดงของเธออยู่ในเงามืด
สืออู๋สะดุ้งกับคำเปรียบเปรยของตัวเองจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ แต่ก่อนจะได้คิดให้ถี่ถ้วน เสิ่นทิงหลานก็จูงมือเล็ก ๆ ของเธอเข้าไปในห้องรับรองแขกชั้นบนสุดของห้างแล้ว
“เบบี๋ ทำไมมือเย็นจัง?” เสิ่นทิงหลานหยุดเดิน รวบมือทั้งสองข้างของเธอไว้ในอุ้งมือ
สืออู๋ส่ายหน้าเบา ๆ แล้วอ้างว่าแอร์ในห้างเย็นเกินไป
เสิ่นทิงหลานไม่ได้ถามต่อ เพียงดึงเธอเข้ามาแนบอก แล้วขยับตัวยืนบังทิศทางลมจากเครื่องปรับอากาศ
เขาเอาใจใส่อย่างเงียบ ๆ แบบนี้จนเคยชิน ทั้งยังทำอย่างเป็นธรรมชาติ
แต่ในนิยายต้นฉบับไม่ได้เป็นแบบนี้
การพบกันครั้งแรกของเย่โม่โม่กับเสิ่นทิงหลานในนิยายต้นฉบับเกิดขึ้นที่งานเลี้ยงการกุศล
เย่โม่โม่เป็นพนักงานเสิร์ฟในงาน เธอเผลอทำไวน์แดงหกใส่ชุดสูทของเสิ่นทิงหลาน เขาไม่ตำหนิเธอ กลับพอรู้ว่าเธอมาทำงานพิเศษเพื่อเก็บค่าเล่าเรียน ก็ให้เลขาช่วยสนับสนุนค่าใช้จ่าย
ช่างเป็นฉากซินเดอเรลลาสุดคลาสสิก นางเอกแสนอ่อนโยนและใจดีได้พบกับชายหนุ่มผู้สูงส่ง หล่อเหลาไร้ที่ติ เส้นด้ายแห่งโชคชะตาจึงพันเกี่ยวกันนับแต่นั้น
แต่ตอนนี้ เนื้อเรื่องเบี่ยงเบนจากต้นฉบับไปอย่างสิ้นเชิง
เย่โม่โม่ไม่ได้ไปปรากฏตัวในงานเลี้ยงการกุศล แต่กลับสวมชุดพนักงานของร้านหรู ยืนอยู่ในห้างที่เสิ่นทิงหลานสั่งปิดเพื่อสืออู๋ และทำงานพิเศษเป็นพนักงานเสิร์ฟ
ป้ายชื่อบนอกเสื้อของเธอเขียนว่า “นักศึกษาฝึกงาน” ผมถูกเกล้ามวยเรียบร้อย เผยใบหน้าขาวสะอาดและงดงาม ดูราวกับดอกไม้สีขาวเล็ก ๆ ที่เพิ่งผลิบาน เต็มไปด้วยความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาของคนที่ยังไม่เคยผ่านโลก
สืออู๋ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ขณะถูกเสิ่นทิงหลานจูงมือเข้าไปในห้องรับรอง
นิ้วยาวเรียวแข็งแรงของชายหนุ่มกุมมือเธอไว้ เขาหันมามอง ค้างสายตาอยู่ตรงหว่างคิ้วที่ขมวดน้อย ๆ ของเธอ ก่อนเอ่ยเสียงนุ่ม “เบบี๋ เป็นอะไรไป? ตั้งแต่เมื่อกี้ก็เหม่อลอยตลอดเลย”
สืออู๋ส่ายหน้า ยังไม่ทันได้พูด พนักงานก็ยกแค็ตตาล็อกกระเป๋ารุ่นใหม่ล่าสุดมาให้ แล้วส่งตรงหน้าเธออย่างนอบน้อม