แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านหน้าต่างมุ้งลวดสีขาวที่แง้มอยู่ของหอพักเข้ามา
ทันทีที่สืออู๋ผลักประตูเข้ามา เส้นประสาทที่ตึงเครียดมาตลอดทั้งคืนก็ผ่อนคลายลงได้ชั่วขณะ
วันนี้เธอสวมเสื้อยืดคอกลมสีขาว ทับด้วยเอี๊ยมยีนส์สีฟ้าอ่อน ดูใสบริสุทธิ์ไร้เดียงสามาก
ทว่าผ้าพันคอไหมสีเขียวน้ำที่ผูกอยู่รอบคอกลับดูขัดตาอย่างยิ่ง ราวกับพยายามปกปิดบางอย่างจนยิ่งเผยพิรุธ
“โอ้โฮ สาวสวยประจำหอของเรากลับมาแล้วเหรอ?”
เจียงเสวี่ยฝูนั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟา โดยมีแล็ปท็อปวางอยู่บนตัก พอได้ยินเสียงเปิดประตูก็หันมามอง สายตาเจ้าเล่ห์จับจ้องผ้าพันคอสีเขียวน้ำของสืออู๋ ก่อนจะยิ้มอย่างมีเลศนัย
แก้มเล็ก ๆ ของสืออู๋ร้อนผ่าว เธอก้มหน้าถอดรองเท้า แสร้งทำเป็นฟังไม่ออกว่าอีกฝ่ายกำลังแซว “อืม กลับมาแล้ว”
เจียงเสวี่ยฝูปิดแล็ปท็อปดังปั้ก น้ำเสียงเจือความตื่นเต้นอยากรู้อยากเห็น “เมื่อคืนไม่กลับหอ ไปเดตกับรุ่นพี่เสิ่นมาสินะ? ว้าว อู๋อู๋ เสียตัวแล้วหรือเปล่า? ตอนรุ่นพี่เสิ่นพาแกออกไปเมื่อคืน แกไม่รู้หรอกว่าเขาหน้าตาน่ากลัวแค่ไหน ฉันกับเสี่ยวม่านเกือบช็อกตาย! สายตานั่นน่ะ… จุ๊ ๆ เหมือนจะจับผู้ชายทั้งบาร์กลืนลงท้องไปทั้งเป็น”
ใบหูของสืออู๋แดงยิ่งกว่าเดิม เธอกระแอมเบา ๆ เพื่อกลบเกลื่อน “มะ ไม่มีอะไรสักหน่อย เราแค่ไปเดตกันตามปกติเอง”
เจียงเสวี่ยฝูขยับเข้ามาใกล้ ยื่นมือจะดึงผ้าพันคอที่คอเธอ “เดตปกติที่ไหนเขาพันผ้าพันคอทั้งที่อากาศร้อนขนาดนี้? ขอฉันดูหน่อย…”
“เสวี่ยฝู!” สืออู๋รีบถอยหลังหนึ่งก้าว ยกมือทั้งสองข้างปกป้องลำคอ “อย่าแกล้งสิ…”
เจียงเสวี่ยฝูยิ้มอย่างมีเลศนัยกว่าเดิม แต่เห็นท่าทางเขินอายของเธอแล้วก็ไม่ได้ยื่นมือไปอีก เพียงส่ายหน้า “ได้ ๆ ไม่ดูก็ไม่ดู แต่ความหวงของรุ่นพี่เสิ่นที่มีต่อแกน่ะ ใครในมหาวิทยาลัยไม่รู้บ้าง? ฉากที่เขาบุกเข้าไปช่วยแกในบาร์เมื่อคืน พอนึกถึงตอนนี้ขาฉันยังอ่อนอยู่เลย หัวของมู่คุนกระแทกเคาน์เตอร์บาร์ เลือดกระเด็นเต็มพื้น รุ่นพี่เสิ่นไม่แม้แต่จะกะพริบตา”