“พี่หลาน”
ซ่งจี้เป่ยถือกล่องยาเดินเร็วเข้ามา กวาดตามองสภาพของสืออู๋ แล้วรีบเก็บความอยากรู้อยากเห็นเรื่องชาวบ้านทั้งหมดไป ก่อนหยิบอุปกรณ์ตรวจออกมาเริ่มทำงาน
เครื่องมือตรวจส่งเสียงเบา ๆ
สืออู๋ที่กำลังหลับขมวดจมูกอย่างไม่สบายตัว มือเล็กกำสาบเสื้อเชิ้ตของเสิ่นทิงหลานแน่น
เสิ่นทิงหลานก้มลงจูบกระหม่อมเธอ เสียงแหบพร่า “เด็กดี เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”
เปลือกตาซ่งจี้เป่ยกระตุก เขาฝืนใจอ่านผลตรวจจนจบ
“พี่หลาน ร่างกายของพี่สะใภ้อ่อนแอมาตั้งแต่เกิด แล้วยังโดน...ยานั่นเข้าไปอีก”
เขาเก็บอุปกรณ์ตรวจ ก่อนหยิบเข็มฉีดยาที่ปิดผนึกไว้ออกจากกล่องยา แล้วอธิบายว่า
“ถึงพี่จะช่วยถอนฤทธิ์ยาให้เธอแล้ว แต่ยานั่นแรงมาก พื้นฐานร่างกายเธออ่อนแอ รับไม่ไหว เลยทำให้ไข้ขึ้นสูง ยาถอนพิษที่พี่ฉีดให้พี่สะใภ้ก่อนหน้านี้ออกฤทธิ์แล้ว ตอนนี้ฉีดยาลดไข้เพิ่มอีกเข็มก็พอ”
เสิ่นทิงหลานพยักหน้า มือข้างหนึ่งยังประคองท้ายทอยสืออู๋ไว้อย่างมั่นคง ส่วนอีกข้างเอื้อมไปจับข้อมือเธอไว้
เขาค่อย ๆ ดึงแขนของหญิงสาวออกจากผ้าห่ม แขนขาวเรียวราวรากบัว กระดูกข้อมือนูนขึ้นมาเล็กน้อย ผิวบางจนแทบมองเห็นเส้นเลือดสีเขียวจาง ๆ ใต้ผิว
ซ่งจี้เป่ยถือเข็มฉีดยาขยับเข้าไปใกล้ ลูกกระเดือกขยับกลืนน้ำลายอย่างเงียบงัน
เส้นเลือดเล็กเกินไปแล้ว
จู่ ๆ ซ่งจี้เป่ยก็รู้สึกถึงสายตาเย็นเยียบที่จ้องตรึงท้ายทอยของตัวเอง
เขาเงยหน้า ก็สบเข้ากับดวงตาไร้ความรู้สึกของเสิ่นทิงหลานพอดี
มือซ่งจี้เป่ยสั่น เข็มเอียงไปนิด เกือบแทงพลาด
เสียงเย็นชาของเสิ่นทิงหลานดังลงมาจากด้านบน “ซ่งจี้เป่ย ถ้าแกกล้าทำเธอเจ็บ วันนี้ฉันจะให้คนเอาเข็มแทงแกจนพรุน”
ซ่งจี้เป่ยเหงื่อเย็นผุดทันที เขาบังคับตัวเองให้จดจ่อกับปลายเข็มอย่างเต็มที่
ปลายเข็มแทงเข้าเส้นเลือดเล็ก ๆ ของสืออู๋ได้อย่างแม่นยำ เขาค่อย ๆ ดันยาเข้าไปอย่างเบามือ
ทันทีที่ยาไหลเข้าไป สืออู๋ก็สะดุ้งตื่นเพราะความเจ็บ
ที่จริงก็ไม่ได้ตื่นเต็มที่ เธอไข้ขึ้นสูงจนยังจมอยู่ในความฝันอันพร่าเลือน
เพียงแต่ความเจ็บแปลบตอนเข็มแทงเข้าไปทำให้เธอหดมือกลับโดยสัญชาตญาณ คิ้วเรียวของสืออู๋ขมวดเข้าหากัน ริมฝีปากขยับ ก่อนจะครางเบา ๆ
“อือ...”