“เหวินเซี่ยงเจี๋ยเป็นนักรบหกด้านตัวจริงเลยนะ ทั้งเก่ง ทั้งโชคดี” ฉิวเหม่ยซินสรุปในตอนท้าย “มีเพื่อนร่วมชั้นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน มีคนประหลาดที่คอยกระตุ้นเราอยู่ตลอด ต่อไปจะได้ไม่เหลิงเพราะทำผลงานได้ดีนิดหน่อย”
ขณะพูด ฉิวเหม่ยซินยังเหลือบมองเว่ยจื่อเฉิงด้วย
เว่ยจื่อเฉิง: ???
นี่เธอประกาศเลขบัตรประชาชนฉันออกมาเลยดีกว่าไหม?
หลังดูการแข่งขันของหวังจื่อเจินจบ ก็มีเสียงอิเล็กทรอนิกส์นุ่มนวลดังขึ้นในห้องพักของเหวินเซี่ยงเจี๋ย
【ผู้เข้าแข่งขันเหวินเซี่ยงเจี๋ย กรุณาไปยังสนามประลองหมายเลข 111 การแข่งขันของคุณจะเริ่มในอีก 10 นาที】
บริการในโซนผู้เข้าแข่งขันวีไอพีสมกับที่ได้มาตรฐาน แค่เหวินเซี่ยงเจี๋ยขึ้นลิฟต์ตรงหน้าห้องพักแล้วป้อนหมายเลขสนามประลอง ลิฟต์ก็จะพาเธอไปส่งถึงสนามโดยอัตโนมัติ ไม่ต้องเดินเองแม้แต่ก้าวเดียว
คู่แข่งของเหวินเซี่ยงเจี๋ยกำลังถือพัดลมพกพาเป่าหน้าซึ่งชุ่มไปด้วยเหงื่อ พอเห็นเธอปรากฏตัวตรงหน้าเขาผ่านแท่นยก มือหนึ่งถือเครื่องดื่มเย็นจัด ส่วนหน้าผากไม่มีเหงื่อสักหยด พัดลมในมือเขาก็แทบหลุดมือ
เดี๋ยวนะ นี่มันอะไรกัน อยู่ ๆ ก็โผล่มาผ่านแท่นยกแบบนี้เนี่ยนะ?
ทำไมเขาต้องลำบากเดินจากอัฒจันทร์ฝั่งตะวันออกไปฝั่งตะวันตกก่อนตั้ง 20 กว่านาที แล้วเดินลงบันไดสูง ๆ ของอัฒจันทร์ฝั่งตะวันตก ตากแดดเหงื่อท่วมเพื่อตามหาสนามหมายเลข 111 ก่อนจะเดินเข้าไปในสนามด้วยล่ะ!
บ้าจริง เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังลุกเป็นไฟ!