“ใช่แล้ว เธอคนนั้นแหละ!” เฉิงตี๋พยักหน้ายืนยัน
เมื่อได้รับคำตอบจากเฉิงตี๋ เหล่าศิษย์ที่พากันมามุงก็เปลี่ยนท่าทีเป็นกระตือรือร้นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“ที่แท้ศิษย์น้องเหวินก็คือคนนี้นี่เอง!”
“ขอบคุณศิษย์น้องเหวินมากเลยนะ เพราะมีเจ้า ชื่อเสียงของสำนักประลองไพ่ยอดเขาถึงได้โด่งดังขึ้นเรื่อย ๆ”
“ใช่เลย จำนวนศิษย์ที่มาสมัครเข้าสำนักก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย”
“ก่อนหน้านี้ลูกพี่ลูกน้องของข้าอยากไปสำนักประลองมังกรพยัคฆ์ ตอนนี้พอรู้สวัสดิการของสำนักเรา ก็อ้อนวอนให้ข้าพามาสอบเข้าสำนักเลย”
“เรื่องทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณศิษย์น้องเหวินจริง ๆ!”
ที่เหล่าศิษย์สำนักประลองไพ่ยอดเขากระตือรือร้นต่อเหวินเซี่ยงเจี๋ยถึงเพียงนี้ ก็เพราะเธอจะมอบการ์ดระดับหายากจำนวนหนึ่งให้สำนักเป็นระยะ ๆ เพื่อใช้เป็นรางวัลในการสอบเข้าสำนัก
การ์ดระดับหายากเหล่านี้เหวินเซี่ยงเจี๋ยเปิดได้จากซองการ์ด หากนำไปขายคืนโดยตรงก็ได้แค่ใบละ 10,000 หยวน
เหวินเซี่ยงเจี๋ยไม่ได้ขาดเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้อยู่แล้ว สู้มอบให้สำนักประลองไพ่ยอดเขาเอาไว้ซื้อใจคนยังดีกว่า
ดังนั้น แม้เหล่าศิษย์สำนักประลองไพ่ยอดเขาจะไม่เคยพบเหวินเซี่ยงเจี๋ยมาก่อน แต่ทุกคนต่างเคยได้รับประโยชน์จากเธอ จึงจดจำบุญคุณของเธอไว้
“ข้าแค่เอาการ์ดมาให้เท่านั้นเอง พวกศิษย์พี่หญิงศิษย์พี่ชายได้การ์ดไปก็เพราะความสามารถของพวกท่านเอง เป็นสิ่งที่พวกท่านสมควรได้รับแล้ว” เหวินเซี่ยงเจี๋ยกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
【จ้านซิน: ความรู้สึกดีที่มีต่อคุณ 65 (ศิษย์น้องช่างตาถึงจริง ๆ)】