บทที่ 4 สาวงามพบกังจื่ออีกครั้ง
สาวงามวิ่งออกจากลานบ้าน เธอไม่ได้เลือกไปตามหากังจื่อ แต่คิดจะเข้าเมืองหาที่พักก่อนแล้วค่อยไปหากังจื่อ
สิ่งที่สาวงามคาดไม่ถึงคือ เธอเพิ่งวิ่งถึงปากหมู่บ้าน กลับชนกังจื่อเข้าอย่างจัง
“สาวงาม?”
“กังจื่อ ฉันอยากเข้าเมือง อยากหางานทำ จะได้เจอเธอบ่อยๆ”
“สาวงาม เร็วเข้า ฉันถือกระเป๋าให้”
กังจื่อรับถุงสานจากมือสาวงาม
“สาวงาม เรื่องสำคัญอย่างเข้าเมือง ทำไมไม่ปรึกษาฉันก่อนล่ะ”
“กังจื่อ เธอไม่อยากอยู่กับฉันเหรอ ฉันเข้าเมืองทำงาน อย่างน้อยก็ใกล้เธอ เราจะได้เจอกันบ่อยๆ”
“ได้สิ สาวงาม เราไปวิทยาลัยครูเจียงเฉิงก่อน เธอไปส่งฉันรายงานตัว สายๆ ฉันจะหาที่พักให้”
“จริงเหรอ กังจื่อ”
สาวงามยืนตรงปากหมู่บ้าน มองไปรอบๆ ไม่มีใคร เธอรีบโผเข้ากอดกังจื่อแน่น
กังจื่อวางกระเป๋าและถุงสานลงพื้น เขายกหน้าสาวงามขึ้น แล้วจูบลงไปทันที ทั้งสองจูบกันอย่างเร่าร้อน ไม่นานลมหายใจของสาวงามก็เริ่มกระชั้น หน้าอกกระเพื่อมแรง
“สาวงาม อีกเดี๋ยวเรารีบหาห้องเถอะ ฉัน...ฉันอยากจะ...”
ขณะที่ทั้งคู่กำลังเคล้าคลอ รถเข้าเมืองก็มา
เพราะเป็นรถผ่านทาง รถจึงแน่นมาก ทางเดินอัดแน่นด้วยคนที่เตรียมลงป้ายหน้า กังจื่อมองไปด้านหลังรถ กลับเจอที่ว่างสองที่ตรงแถวสุดท้าย
กังจื่อจับมือสาวงามเบียดไปด้านหลัง ใช้เวลาอยู่นาน ในที่สุดทั้งสองก็ฝ่าฝูงคนมานั่งลงได้
สาวงามนั่งติดหน้าต่าง กังจื่อวางเป้และกระเป๋าไว้บนที่เก็บสัมภาระ แล้วจึงนั่งลง
ทันใดนั้น กังจื่อถอดเสื้อเชิ้ตดาครอนของตัวเองออก เอามาคลุมตัวสาวงาม แล้วแอบสอดมือเข้าไปในเสื้อผ้าของเธอ
“สาวงาม อีกเดี๋ยวถึงเจียงเฉิง เราไปหาโรงแรมก่อน ฉันจัดการให้เสร็จ แล้วค่อยไปรายงานตัวตอนบ่าย”
“กังจื่อ เอามือออกไปนะ คนบนรถเยอะ”
“สาวงาม มีผ้าบังอยู่ ไม่มีใครเห็นหรอก”
กังจื่อบีบเคล้นร่างกายอ่อนนุ่มอุ่นลื่นของสาวงามไปพลาง หายใจหอบแรงไปพลาง
“กังจื่อ กังจื่อ รีบเอามือออกเถอะ อย่าทำแบบนี้”
“สาวงาม เธอนุ่มจัง ฉันอยาก...”
“กังจื่อ ปล่อยนะ ถ้ายังทำอีก ฉันโกรธแล้วนะ”
“ได้ๆ สาวงาม ฉันไม่ทำแล้วนะ งั้นพอถึงในเมือง เธอต้องให้ฉัน”
สาวงามพยักหน้าเขินอาย ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นทันที
“สาวงาม เมื่อเช้า สบายไหม”
“กังจื่อ เธอนี่น่ารังเกียจจัง”
สองชั่วโมงต่อมา รถแล่นเข้าสู่สถานีขนส่งระยะใกล้ในตัวเมืองเจียงเฉิง
พอลงรถ กังจื่อและสาวงามเดินออกจากสถานี
เพิ่งพ้นประตูสถานี
หญิงวัยกลางคนอายุราวห้าสิบ หน้าตาดุดันเดินตรงมาหากังจื่อและสาวงาม
“พ่อหนุ่ม พักโรงแรมไหม มีครึ่งวันกับเต็มวัน”
“น้า ครึ่งวันเท่าไหร่”
“ครึ่งวันห้าหยวน ที่นี่สะอาด เก็บเสียง รับรองสบายใจ”
“ได้ครับน้า เราเอาห้าหยวน”
ตอนนั้น สาวงามมองหน้าหญิงวัยกลางคนแล้วรู้สึกกลัว เธอดึงชายเสื้อกังจื่อ กังจื่อไม่สนใจ เดินตามหญิงวัยกลางคนไปเรื่อยๆ
โรงแรมไม่ได้อยู่ถนนใหญ่ หญิงวัยกลางคนพากังจื่อและสาวงามเดินวกวนไปไกล
“น้า ถึงยังครับ” กังจื่อถามอย่างร้อนรน
“ถึงแล้ว ถึงแล้ว ข้างหน้านั่นไง”
หญิงวัยกลางคนพากังจื่อและสาวงามเข้าไปในลานเก่าๆ แห่งหนึ่ง นางชี้ไปที่บ้านไม้ชั้นเดียวหลังหนึ่งในลานแล้วพูดว่า
“มุมนั้นแหละ ประตูไม่ได้ล็อก ไปเถอะ”