พอได้ยินคำพูดนั้น มือที่ฮวาหม่านโหลวกำพัดอยู่ก็ชะงักแข็งค้างไปทันที
ส่วนถังอวี้ก้าวออกมาจากต้นท้อโดยตรง เพราะทุกวันเธอยังพอมีเวลาหนึ่งก้านธูปให้ออกมาสูดอากาศได้
เห็นสีหน้าเขินอายจนหน้าแดงของคนตรงหน้า ถังอวี้ก็หัวเราะออกมา
นายยังล้อฉันได้เลย แล้วทำไมฉันจะเอาคืนบ้างไม่ได้ล่ะ!
“คุณชายฮวาไม่อยากตอบหรือคะ?”
ถังอวี้ขยับเข้าไปใกล้ฮวาหม่านโหลว
เมื่อได้กลิ่นหอมของดอกท้อที่อบอวลอยู่ข้างกาย ทั้งยังได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบา แก้มของฮวาหม่านโหลวก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
“คำชมของคุณหนู แน่นอนว่าทำให้ผมดีใจ ผมคิดว่าคงไม่มีใครในโลกนี้สักกี่คนที่ไม่ชอบถูกชม”
“ตอนนี้พูดตรงดีนี่ ถ้าคืนนี้ไม่ได้หัวเราะออกมา นายก็กะจะแกล้งทำเป็นไม่รู้ว่าฉันอยู่ตรงนี้ไปเรื่อย ๆ ใช่ไหม?”