“สามี วันนี้ฉันเจอพี่ฉีฉี เธอบอกว่าตระกูลว่านมีสนามแข่งม้าที่ใหญ่มาก ชวนฉันไปขี่ม้าหลังฤดูใบไม้ผลิ
เมื่อก่อนท่านพ่อบอกว่าผู้หญิงต้องสง่างาม เลยไม่ยอมให้ฉันเรียนขี่ม้า แต่ฉันอยากเรียนมากเลย ได้ไหม?”
น้ำเสียงของถังอวี้เต็มไปด้วยความคาดหวัง ดวงตาเป็นประกายคู่นั้นส่องแววปรารถนา ราวกับดวงดาวพร่างพรายที่ชวนให้ใจหวั่นไหว
แก้มที่เชิดขึ้นเล็กน้อยของเธองดงามเย้ายวนดุจดอกท้อแรกแย้ม ชวนให้ผู้คนอดใจอยากเข้าใกล้ไม่ได้
หยวนเซิ่นดูออกว่าภรรยาของตัวเองกำลังเปลี่ยนเรื่องอย่างเห็นได้ชัด
แต่เรื่องแบบนี้ไม่เหมาะจะคาดคั้น หยวนเซิ่นจึงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มอ่อนโยน
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเอ็นดู ก่อนเอ่ยเสียงเบา
“จะไม่ได้อย่างไร ที่เจียวตงตระกูลหยวนของเราก็มีสนามแข่งม้า เพียงแต่ไม่มีที่เมืองหลวงเท่านั้น ถ้าเจียวเจียวชอบ พออากาศอุ่นขึ้นแล้วค่อยเรียน ถึงตอนนั้นผมจะเลือกม้าพันธุ์เชื่อง ๆ ให้ภรรยาสักสองสามตัว”