เนิ่นนานหลังจากนั้น เมื่อทั้งสองมีลูกด้วยกันสองคน เป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง และองค์ชายสามขึ้นครองราชย์แล้ว
วันหนึ่ง หยวนเซิ่นซึ่งได้เป็นถึงสามมหาเสนาบดี ถูกฮ่องเต้รั้งตัวไว้
“ท่านมหาเสนาบดีหยวน เรื่องที่ท่านจะลาออกกลับบ้านเกิดนี่มันอย่างไรกัน? ท่านเป็นเสาหลักของราชสำนัก ตอนนี้เพิ่งอายุสามสิบห้า จะลาออกตอนนี้เพื่อกลับบ้านไปพักผ่อนหรือ? ไม่เร็วไปหน่อยหรือ”
หยวนเซิ่นยังจำได้ว่าตลอดปีที่แล้วตนยุ่งอยู่กับงานราชการ จนภายหลังล้มป่วยเพราะโรคกระเพาะ ทำให้ภรรยาตัวน้อยโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
“ฝ่าบาท นับแต่พระองค์ขึ้นครองราชย์เมื่อห้าปีก่อน กระหม่อมทุ่มเทแรงกายแรงใจแทบทั้งหมดให้กับราชสำนัก หลายปีที่ผ่านมา กระหม่อมทำงานอย่างขยันขันแข็ง ทว่าร่างกายกลับเจ็บป่วยหนัก
การลาออกในตอนนี้ กระหม่อมเพียงต้องการพักฟื้นร่างกาย ภายในราชสำนักยังมีคนหนุ่มมีความสามารถอยู่มาก
หากคนแก่อย่างพวกเรายังยึดตำแหน่งในราชสำนักไว้ ก็มีแต่จะขัดขวางไม่ให้คนหนุ่มมีความสามารถได้รับความโปรดปรานและเลื่อนตำแหน่ง มิสู้กลับไปเสียยังดีกว่า”