เมื่อเริ่นอวี้กลับถึงบ้าน ก็เห็นภรรยาตัวน้อยของตัวเองกำลังเหม่อลอย แววตาดูสับสน
เขาเดินเข้าไปหา แล้วยื่นมือโอบอีกฝ่ายจากด้านหลังเบา ๆ ทั้งสองแนบชิดกัน ถังอวี้ไม่ได้ตกใจ กลับเอนตัวซบเข้าหาอย่างว่าง่าย
“ทำไมดูอารมณ์ไม่ค่อยดีเลย เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?”
“อาอวี้ เราอยู่ในโลกมนุษย์มานานกว่าพันปีแล้ว คุณเคยรู้สึกไหมว่ามนุษย์ก็เป็นแบบนี้มาตลอด วนเวียนซ้ำไปซ้ำมาอยู่กับยุคสงบสุขและสงคราม”
“มีอะไรผิดปกติเหรอ? แดนสวรรค์เองก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือ ไม่ก็ทำสงครามกับแดนมาร ไม่ก็ฝืนประคองสันติภาพเอาไว้ ไม่เคยมีช่วงเวลาที่สงบสุขทั่วหล้าอย่างแท้จริงเลย”
ก็จริง ที่ใดมีการแก่งแย่งผลประโยชน์ ที่นั่นก็เป็นเช่นนี้เสมอ
แต่หลังจากถังอวี้มองเห็นปัญหานี้ในวันนี้ เทววิญญาณของเธอก็พลันร้อนผ่าว ราวกับได้รับคำชี้แนะจากสวรรค์