"ไม่เป็นไรค่ะ" ปฏิกิริยาแรกของเสิ่นจูอิงคือปฏิเสธ "รถเมล์ใกล้จะมาแล้ว"
ความจริงเธอซื้อรถจักรยานไฟฟ้าไว้คันหนึ่ง แต่ตอนนี้ฝนตกก็เลยไม่ได้ขี่มา
หลังจากนั้นเธอถึงได้สติ มองฟู่ซือจั๋วด้วยความสงสัย
เขารู้ได้ยังไงว่าร้านดอกไม้ของเธออยู่ที่ไหน
ฝนฤดูใบไม้ร่วงนี้ตกหนักมาก ละอองฝนเปียกชุดกระโปรงสีเขียวอ่อนกับปลายผมของหญิงสาว
อากาศสิบกว่าองศา แต่เธอใส่แค่ชุดเดรสยาวสีเขียวบางๆ ทับด้วยเสื้อถักอีกตัว
มองด้วยตาเปล่าก็รู้ว่าเธอหนาวจนตัวสั่น
นี่คือที่เขาว่ากันว่าเอาสวยไว้ก่อนใช่ไหม?
ฟู่ซือจั๋วขาดความอดทนขึ้นมาอย่างไม่เคยเป็น เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่อาจโต้แย้งได้ว่า "ขึ้นรถก่อนเถอะ"
ชายหนุ่มมีบุคลิกเย็นชาและห่างเหิน แต่ตอนพูดประโยคนี้กลับมีความอ่อนโยนที่กดดันอย่างประหลาด ทำให้คนยอมจำนนโดยไม่รู้ตัว
ดังนั้นเสิ่นจูอิงจึงเดินโซเซไปเปิดประตูหลัง แต่ดึงไม่ออก
ฟู่ซือจั๋วถอนหายใจอย่างจนใจ "นั่งข้างคนขับ"
เธอจึงเปิดประตูหน้า แล้วนั่งลงที่เบาะผู้โดยสาร
ฟู่ซือจั๋วยื่นแขนยาวไปหยิบเสื้อโค้ตจากเบาะหลังโยนให้เธอ "ซักแล้วนะ"
เขาเดินทางไปต่างจังหวัดบ่อย รถจึงมีเสื้อผ้าสำรองไว้เสมอ
เสิ่นจูอิงถูกเสื้อโค้ตของเขาคลุมทั้งตัว กลิ่นหอมเย็นของสนเฉพาะตัวของผู้ชายลอยมาแตะจมูกแทบจะในทันที
เธอทั้งตัวแข็งค้างอยู่กับที่ ไม่กล้าขยับ
อะไรกัน นี่เธอกำลังฝันอยู่เหรอ?
เสิ่นจูอิงออกแรงบีบต้นขาตัวเองแรงๆ หนึ่งที แทบจะเจ็บจนน้ำตาเล็ด
เอาล่ะ เรื่องจริง
เธอค่อยๆ ดึงเสื้อลง เผยให้เห็นแค่ใบหน้าขาวเนียน
ในรถเงียบอยู่นานทีเดียว
ปกติเสิ่นจูอิงพูดเก่ง แต่ไม่รู้ทำไมตอนนี้กลับพูดไม่ออก
เธอกลั้นอยู่นาน สุดท้ายก็พูดออกมาได้แค่สองคำ "ขอบคุณค่ะ"
ฟู่ซือจั๋วตอบกลับสั้นๆ พอๆ กัน "ไม่เป็นไร"
"เอ่อ" เสิ่นจูอิงรู้สึกว่าประโยคที่จะพูดต่อไปมันดูกะล่อนชอบกล แต่ตอนนี้เธออดใจไม่ไหวจริงๆ "แฟนคุณไม่ว่าเหรอคะ?"
"แฟน?" ฟู่ซือจั๋วอึ้งไป ก่อนจะนึกออกว่าเธอหมายถึงใคร "เธอไม่ใช่แฟนผม"
"อ้อ" เสิ่นจูอิงกระพริบตา รู้ว่าตัวเองเข้าใจผิด เลยไม่พูดอะไรต่อ
พอถึงร้านฮวาเจียนจี๋ เสิ่นจูอิงจ้องเสื้อโค้ตสีกากีตรงหน้าอย่างลังเลอยู่หลายวินาที สุดท้ายเธอกอดเสื้อไว้แล้วพูดว่า "เดี๋ยวซักแล้วค่อยเอามาคืนนะคะ?"
"ได้" ฟู่ซือจั๋วพยักหน้าส่งๆ
เสิ่นจูอิงถามอีกว่า "คุณรู้ได้ยังไงคะว่าฉันเปิดร้านดอกไม้ แล้วยังรู้ตำแหน่งที่แน่นอนอีก?"
"ความจำผมไม่ได้แย่ขนาดนั้น" ฟู่ซือจั๋วหันมามอง มีรอยยิ้มน้อยๆ ผุดที่มุมปากอย่างยากนักจะได้เห็น "ขอบคุณสำหรับร่มวันนั้นนะครับ คุณหนูไฮยาซินธ์"
เสิ่นจูอิงจับคำสำคัญได้สองคำคือ "ร่ม" กับ "ไฮยาซินธ์"
แสดงว่าเป็นเรื่องเมื่อสองปีก่อน
เขาจำเธอเมื่อสองปีก่อนได้ แม้จะยังไม่รู้ชื่อ แต่ก็เรียกเธออย่างสุภาพและห่างเหินว่า "คุณหนูไฮยาซินธ์"
ในวันที่เธอตั้งใจจะลืมเขา
เสิ่นจูอิงไม่รู้ว่าควรจะเศร้าหรือดีใจ เธอบ่นพึมพำเบาๆ ว่า "ความจำดีบ้าอะไร"
ฟู่ซือจั๋วเลิกคิ้ว สงสัยว่าตัวเองฟังผิด "ว่าไงนะ?"
"เปล่าค่ะ" เสิ่นจูอิงฝืนยิ้ม "ขอบคุณที่มาส่งนะคะ งั้นฉันไปก่อนล่ะ"
เธอหมุนตัวจะเปิดประตูรถ แต่ข้อมือกลับถูกคว้าไว้อีกครั้ง
เสิ่นจูอิงรู้สึกว่าตรงนั้นมันร้อนผ่าวขึ้นมา เธอทั้งตัวแข็งทื่อ
โชคดีที่ฟู่ซือจั๋วปล่อยมืออย่างรวดเร็ว แล้วหยิบมือถือขึ้นมา "แล้วคุณจะคืนผมยังไง?"
เสิ่นจูอิงส่งเสียง "อ๋อ" อย่างเชื่องช้า
เขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้บางครั้งก็ซื่อบื้อดีเหมือนกัน "ไม่ขอแอดวีแชทหน่อยเหรอ?"
เสิ่นจูอิงตอบเหมือนคนละเมอ "อ้อ"
แอดวีแชทกันเสร็จ ฟู่ซือจั๋วถามอย่างเหมือนไม่ได้ตั้งใจ "ขอชื่อบันทึกหน่อย?"
"คุณก็รู้ไม่ใช่เหรอคะ" เสิ่นจูอิงพูด
ชายหนุ่มเงยหน้ามองด้วยความสงสัย
"ชื่อฉันไงคะ" หญิงสาวยิ้มจนตาย่นเป็นเส้นโค้ง รอยยิ้มสดใสและซุกซน "คุณหนูไฮยาซินธ์"
"เออ" ฟู่ซือจั๋วจ้องเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหัวเราะ "ชื่อบันทึกของผม ฟู่ซือจั๋ว"
ในดวงตาของหญิงสาวมีความรู้สึกที่เขาอ่านไม่ออก เงียบอยู่หลายวินาที เขาได้ยินหญิงสาวชมอย่างอ่อนโยนว่า "อืม เป็นชื่อที่เพราะมากเลยค่ะ"
เธอเรียกชื่อเขาอย่างไม่ค่อยชิน "ฟู่ซือจั๋ว"
เมื่อได้ยินเธอเรียกชื่อเขา ฟู่ซือจั๋วรู้สึกราวกับมีอะไรบางอย่างในใจถูกแตะที่จุดอ่อนโยนจุดหนึ่ง
เหมือนกับว่า——
เขาเฝ้ารอสิ่งนี้มานาน
——
กลับมาถึงร้านฮวาเจียนจี๋ เสี่ยวชุนกับเสี่ยวเถาก็กรูเข้ามาหา โบกมือทำภาษามือด้วยความตื่นเต้น
เสี่ยวชุนทำท่า "เจ้านาย ผู้ชายที่มาส่งเมื่อกี้คือคนที่คุณไปดูตัววันนี้เหรอ?"
เสิ่นจูอิงส่ายหัวเป็นลูกกระสุน
ไม่มีทางเอาฟู่ซือจั๋วไปเทียบกับไอ้หมอนั่นที่พูดอวดเก่งเป็นภาษาอังกฤษเด็ดขาด
เสี่ยวเถามองเสี่ยวชุนด้วยความหมั่นไส้ ทำท่า "โง่จริง! ผู้ชายคนนั้นคือสามีเจ้านายในอนาคตของเราต่างหาก!"
เสี่ยวชุนทำท่าโกรธๆ "คนที่ดูตัวก็คือสามีเจ้านายในอนาคตไง?"
เสี่ยวเถายิ่งหมั่นไส้ "คนที่ดูตัวไม่ใช่สามีเจ้านายในอนาคตสักหน่อย!"
พวกเขาเลยทะเลาะกันด้วยภาษามือแบบนี้
เสิ่นจูอิงรู้สึกว่าสายตาตัวเองโดนทะเลาะซะแล้ว
วันนี้เธอเจออะไรมาเยอะ สมองเลยยุ่งเหยิงไปหมด เลยเปิดม่านผ้ามุ้งเดินเข้าไปในห้องพัก
จากนั้นเธอก็ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้เถาวัลย์ทรงชิงช้าอย่างเหนื่อยล้า หลับตาลง เงียบอยู่นาน แล้วก็หลับไปโดยไม่รู้ตัว
เสี่ยวชุนกับเสี่ยวเถาย่องเข้ามาห่มผ้าห่มให้เธอ แล้วเดินหนีไปไกลๆ ใช้ภาษามือทะเลาะกันต่อ
ฝนฤดูใบไม้ร่วงซัดกระหน่ำหัวมุมถนนชุยอูตรงนั้น เสียงกระดิ่งลมสีม่วงที่ประตูดังกรุ๊งกริ๊ง ท่ามกลางกลิ่นหอมของดอกไม้ เสิ่นจูอิงถูกพากลับไปสู่คืนกลางฤดูร้อนตอนอายุสิบหกอีกครั้ง
ปีนั้น เสิ่นจูอิงอยู่ชั้นม.5 โรงเรียนมัธยมในเครือมหาวิทยาลัยจิงเป่ยจัดงานดอกไม้ไฟในคืนกลางฤดูร้อน
วันนั้นไม่ต้องใส่ชุดนักเรียน ตอนที่ผู้หญิงคนอื่นกำลังคิดว่าจะใส่เสื้อผ้าสวยๆ แบบไหนดี เสิ่นจูอิงกลับเอามือเท้าคาง คิดว่าวันนั้นควรจะให้ดอกไม้อะไรกับเพื่อนสนิทดีนะ?
พอดีมีสายลมร้อนอบอ้าวของฤดูร้อนพัดผ่าน เสิ่นจูอิงหรี่ตาคิด นึกว่าดอกทับทิมที่บานสะพรั่งในฤดูร้อนน่าจะเหมาะ
"จะไม่ทันแล้ว...จะไม่ทันแล้ว..." เสิ่นจูอิงในเย็นวันคืนกลางฤดูร้อน กอดช่อดอกทับทิมที่เพิ่งเก็บมาช่อใหญ่ วิ่งไปทางทะเลสาบหงส์เทียนหู ก้มหน้า พูดพึมพำกับตัวเองเบาๆ ว่า "ดอกนี้ให้พี่สาว ดอกนี้ให้เสี่ยวฉิง แล้วก็ดอกนี้ให้ป้าโรงอาหาร..."
แต่ผลลัพธ์ของการไม่มองทางก็คือ——
เสียง "ตึง——" ดังขึ้น เธอวิ่งชน 'กำแพง' แข็งๆ เข้าอย่างจัง เจ็บจนน้ำตาไหลพรากในทันที
แต่ที่แย่กว่าคือ ดอกทับทิมในมือของเสิ่นจูอิงร่วงหล่นจากอกเธอไปทั้งหมด
"อ๊าย ดอกทับทิมของฉัน!" เสิ่นจูอิงอุทานด้วยความเสียดาย
แต่โชคดีที่ 'กำแพง' ตรงหน้าดูเหมือนจะมีมือ
เขากวาดมือใหญ่ครั้งเดียว ก็คว้าช่อดอกทับทิมที่ปลิวกลางอากาศเข้ามากอดไว้ในอกจนหมด
เสิ่นจูอิงถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วพูดเบาๆ ว่า "ขอบ——"
พูดได้ครึ่งเดียว เธอเงยหน้าขึ้นเห็นใบหน้าของคนตรงหน้านี้ อีกคำที่เหลือก็เลยติดค้างอยู่ในลำคอ ในแววตาฉายแววตื่นตะลึง
ช่างเป็นเด็กหนุ่มที่สวยและมีชีวิตชีวาจริงๆ
มุมปากของเด็กหนุ่มโค้งขึ้น แก้มซ้ายยุบลงเป็นลักยิ้มอย่างเห็นได้ชัด
เขายิ้มเลิกคิ้วถาม "ดอกทับทิมของคุณ?"
เสียงเพราะจังเลย
เสิ่นจูอิงพยักหน้าเหมือนหุ่นยนต์