แน่นอน พูดออกไปเช่นนี้ จวินเจ๋อหย่วนก็แปรเปลี่ยนสีหน้าทันที "คาดไม่ถึงว่าเจ้าจะก่อกวนเช่นนี้ ไร้ความพอดีก็ช่างเถิด ยังจิตใจอำมหิตคิดร้ายต่อลูกชายข้าอีก!"
จ้าวเหม่ยเจวียนสับมีดต่อ "ก็ใช่น่ะสิ ตระกูลจวินของเรารับลูกสะใภ้เช่นนี้ไม่ได้ มิเช่นนั้นเกรงว่าจวินเสวียนเย่คงถูกนางทำร้ายจนแย่"
จวินเจ๋อหย่วนเอ่ยเสียงเย็น "ดูท่าเจ้าไม่เหมาะจะเป็นลูกสะใภ้ตระกูลจวินของเรา เจ้ากลับไปเถิด ข้าจะหาลูกสะใภ้คนใหม่ให้เสวียนเย่"
นี่คือที่เรียกว่าเรียกมาเมื่อต้องการ ไล่ไปเมื่อเบื่อหน่ายกระนั้นหรือ? ทว่ายังมีอีกวาจาหนึ่งคือ 'อัญเชิญเทพมาง่าย ไล่ส่งยาก'
หลินซิงเหยายิ้มบาง "ตอนนี้ข้าเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเสวียนเย่ นอกจากสามีข้าจะเอ่ยปากด้วยตัวเอง มิฉะนั้นไม่มีผู้ใดสั่งให้เราหย่าร้างได้ตามอำเภอใจ"
จ้าวเหม่ยเจวียนมิคาดคิดว่าหลินซิงเหยาจะอาจดีดปากเถียงกับจวินเจ๋อหย่วน เช่นนี้ก็ดี มีเหตุผลมากขึ้นที่จะกวาดนางออกจากบ้าน
"อยากหย่าร้างหรือไม่ คงไม่ขึ้นอยู่กับเจ้า เรียกหน่วยอารักขามา โยนเด็กสาวเถื่อนนี่ออกไป!"
ทันใดนั้น ก็ได้ยินเสียงเยียบเย็นและแหบพร่าดังขึ้น "ใครกล้าแตะต้องภรรยาของข้า จวินเสวียนเย่!"
เสียงเอ่ยขึ้น ทุกคนล้วนตกตะลึง
จากนั้นก็เห็นประตูห้องเปิดออก จวินเสวียนเย่นั่งรถเข็นออกมาช้า ๆ ใบหน้าของเขายังซีดขาวอยู่บ้าง ทว่าภาพลักษณ์ทั้งหมดราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน ดวงตามิใช่ไร้แววว่างเปล่าอีกแล้ว หากแต่มองทุกคนด้วยความเครียดขรึม เย็นเยียบราวกับสามารถแช่แข็งทุกสิ่งรอบข้าง