แผนของอู๋เหลียนเหลียนนั้นดีมาก จวินเสวียนเย่รักภรรยามากไม่ใช่หรือ? ตอนนี้ในสายตาเขา นอกจากหลินซิงเหยาแล้ว ก็ไม่เห็นใครอีกเลย
เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ส่งหลินซิงเหยาไปเรียนมหาวิทยาลัยที่แคว้นเอ็มเสีย มหาวิทยาลัยโดยทั่วไปก็สี่ปี จวินเสวียนเย่อยู่ในประเทศไม่ได้แน่ ต้องไปหาที่นั่นเป็นครั้งคราว
แบบนี้ เขาก็จะไม่มีเวลาอยู่ในประเทศมาแย่งตำแหน่งกับจวินเฉิงฮ่าวแล้ว หากหลินซิงเหยาอยู่ต่างประเทศจนสบายตัวและปักหลักที่นั่นได้ ก็ยิ่งดีใหญ่
“เอ็งอยู่บ้านเฉยๆ ก็น่าเบื่อ เรียนรู้อะไรเพิ่มบ้าง ไม่มีเสียหายหรอก รอจบแล้ว ก็บอกได้ว่าจบจากมหาวิทยาลัยดังในต่างประเทศ ไม่มีใครกล้าหัวเราะเยาะว่าเอ็งเป็นสาวบ้านนอกอีก”
อู๋เหลียนเหลียนพูดจาราวกับเห็นแก่หลินซิงเหยาทุกอย่าง “ถ้ากลัวปรับตัวไม่ได้ พี่สะใภ้ใหญ่ไปเป็นเพื่อนสักพักก็ได้ รอให้เอ็งชินแล้วค่อยกลับ”
พูดไปได้เพียงเท่านั้น ก็เห็นหลินซิงเหยาลุกไปค้นหาอะไรบางอย่างในตู้เสื้อผ้า
อู๋เหลียนเหลียนเอ่ย “เฮ้อ ไม่ต้องรีบเตรียมกระเป๋าขนาดนั้นหรอก รอพี่ชายใหญ่ไปทาบทามทางนั้นก่อน แน่ใจได้เข้าเรียนแล้วค่อยเตรียมก็ทัน”
ใครจะรู้ว่าเสียงยังไม่ทันขาด ก็เห็นหลินซิงเหยาควานหาใบประกาศเล่มหนึ่งโยนมาให้ “ฉันว่าฉันไม่จำเป็นต้องกลับไปเรียนซ้ำแล้ว”
อู๋เหลียนเหลียนเปิดดู ก็ตะลึงอ้าปากค้างทันที ใบประกาศขอบทองนั่น กลับเป็นใบจบการศึกษาจากวิทยาลัยราชสำนักแคว้นเอ็ม แถมยังเป็นระดับปริญญาเอกอีกด้วย!
นางพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว ก็ยังไม่ค่อยเชื่อ “นี่ มันจริงหรือ?”