หลินซิงเหยาไม่คิดเลยว่าการยื่นมือช่วยคนด้วยความหวังดีชั่วครู่ จะกลายเป็นการช่วยแฟนคลับของตัวเอง แถมอีกฝ่ายยังเอ่ยชื่นชมเธอต่อหน้าอย่างออกหน้าออกตา
เธอรู้สึกเขินอยู่บ้าง “ก็แค่ละครเรื่องเดียวเอง จริง ๆ แล้วไม่ได้มีอะไรพิเศษหรอก”
“ไม่ใช่นะ!” เถียนมี่รีบพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “คุณไม่รู้หรอกว่าบทละครของฮว่าเกอหายากแค่ไหน! คนมากมายทั้งในประเทศและต่างประเทศต่างก็อยากได้บทของเขา แต่กลับไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าเขาอยู่ที่ไหน โอกาสครั้งนี้ถ้าพลาดไป ไม่รู้ว่าครั้งหน้าจะเขียนบทอีกหรือเปล่า ในฐานะนักแสดง ถ้าไม่ได้เล่นละครของเขา จะต้องเป็นเรื่องค้างคาใจไปตลอดชีวิตแน่”
เห็นสีหน้าจริงจังของสาวน้อย หลินซิงเหยาก็รู้สึกผิดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เอาจริง ๆ เธอเขียนบทละครเพราะนึกสนุกขึ้นมาเท่านั้น ไม่ได้ควรค่าให้ใครมายกย่องขนาดนี้เลย
“คุณสวยมากเลย!” เมื่อครู่เถียนมี่มัวแต่จมอยู่กับอารมณ์ของตัวเอง ตอนนี้ถึงเพิ่งสังเกตว่าไม่ว่าจะรูปร่างหรือบุคลิก หลินซิงเหยาก็โดดเด่นกว่านักแสดงหญิงแถวหน้าหรือหน้าใหม่ในวงการบันเทิงเสียอีก
เถียนมี่พูดจากใจ “น่าเสียดายนะที่ฟางหยวนหยวนมีเบื้องหลังแข็งแกร่งเกินไป ไม่อย่างนั้น ด้วยหน้าตาของคุณ คงไม่มีใครแข่งกับคุณได้หรอก”
“การแสดงไม่ได้อาศัยหน้าตาอย่างเดียว ฝีมือการแสดงก็สำคัญเหมือนกัน” หลินซิงเหยายิ้ม “ผู้หญิงร้ายกาจยั่วยวนอย่างฟางหยวนหยวนไม่เหมาะกับบทนางเอกหมอดีแห่งชาติหรอก ชุดช่วยเย็บให้แล้ว พวกเราเข้าไปด้วยกันเถอะ”