ภาพยนตร์ที่ได้รับรางวัลทั้งสามเรื่องนั้น เป็นบทละครที่หลินซิงเหยาเขียนขึ้นด้วยแรงบันดาลใจชั่ววูบเมื่อหลายปีก่อน ล้วนดัดแปลงมาจากประสบการณ์จริงของเธอทั้งสิ้น
หลังจากโยนให้บริษัทภาพยนตร์ไป เธอก็ไม่ได้ถามไถ่อีกเลย ไม่คิดว่าหลังสร้างเป็นภาพยนตร์แล้วจะโด่งดังไปทั่วโลก แถมยังได้รับรางวัลบทภาพยนตร์ยอดเยี่ยมจากโอคาถึงสามครั้ง
เธอไม่ได้สูงส่งถึงขนาดไม่เอารางวัลหรอกนะ แต่ทุกครั้งที่มีพิธีมอบรางวัล เธอติดภารกิจอยู่ จะมีเวลาไปรับได้ยังไง? สุดท้ายก็ได้แต่ให้ที่อยู่ แล้วให้คณะกรรมการจัดส่งมาให้เธอ
วันนี้ได้ยินซ่งไป๋ซวี่พูดถึง เธอถึงได้รู้ว่านักเขียนบทสมัครเล่นอย่างเธอถูกยกย่องเป็นตำนานไปแล้ว
"คุณซ่ง ขอบคุณที่ชื่นชอบฮว่าเกอนะคะ แต่ว่าบทภาพยนตร์สามเรื่องของเธอมีข้อบกพร่องอีกมาก อย่างเช่นเรื่อง 'ป่าฝนทางใต้' นี้ เป็นเรื่องราวของเด็กสาวคนหนึ่งที่ไปผจญภัยในป่าฝนเขตร้อนของประเทศ Y การบรรยายความโหดร้ายของป่ายังไม่ละเอียดพอ ถ้าเพิ่มเหตุการณ์วิกฤตเข้าไปอีกน่าจะดีกว่า ตอนนั้นนางเอกอายุน้อยมาก ควรจะบรรยายสภาพจิตใจให้มากกว่านี้ เขียนให้เห็นความกลัวและสิ้นหวังในช่วงแรกให้ละเอียดขึ้นอีกจะดีกว่าค่ะ"
นักเขียนบทที่เก่งแค่ไหน เมื่อมองย้อนดูผลงานที่ผ่านมา ก็มักรู้สึกว่าควรทำให้สมบูรณ์แบบกว่านี้เสมอ หลินซิงเหยาก็เช่นกัน ตอนนี้เธอปฏิบัติต่อซ่งไป๋ซวี่เหมือนเป็นแฟนคลับ จึงพูดความคิดเห็นของตัวเองออกไปตามตรง