ยามนี้ จวินเสวียนเย่แม้จะยังนั่งอยู่บนรถเข็น แต่ทั่วทั้งร่างกลับแผ่ไอเย็นเยียบ ยามโกรธยิ่งดูราวราชันย์ยมโลกมีชีวิต
อู๋เหลียนเหลียนไม่คิดว่าตัวเองจะถูกจับได้ต่อหน้าธารกำนัล เพราะปกติผู้ชายไม่ค่อยใส่ใจเครื่องประดับเท่าไร
แล้วเด็กบ้านนอกนั่นก็คงไม่เคยเห็นของดีมีค่า แต่ใครจะไปรู้ นางกลับจับมันใส่ให้สุนัขเสียอย่างนั้น นี่ไม่ใช่การเยาะเย้ยว่าของขวัญของนางเหมาะกับหมาเท่านั้นหรอกหรือ? แล้วยังจวินอวี่เฟย เจ้าคนโง่นั่น ถ้ารู้แล้วยังเงียบ ๆ ไว้ก็พอ ยังจะโพล่งออกมาเสียงดังอีก ให้นางเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
นางกำลังจะอธิบาย จวินเฉิงฮ่าวก็เอ่ยขึ้นก่อนว่า “น้องรองอย่าโกรธไปเลย นี่คงเป็นเรื่องเข้าใจผิด คิดว่าพี่สะใภ้คงถูกคนอื่นหลอกมา ซื้อของปลอมโดยไม่รู้ตัว พรุ่งนี้พี่จะไปซื้อของขวัญให้กับน้องสะใภ้ใหม่”
จวินเสวียนเย่กล่าว “ไม่จำเป็น ภรรยาผมรสนิยมสูง เกรงว่าของที่พี่ใหญ่เลือกจะไม่ถูกใจ หากพี่ใหญ่มีน้ำใจ สู้จ่ายเป็นเงินสดดีกว่า”
หลินซิงเหยาพลันยิ้มชอบใจ
“เลขบัญชีของฉันคือ: 55000xxxx บัตรธนาคารสหกรณ์การเกษตรในชนบท ไม่โอนข้ามธนาคารจะดีที่สุด ไม่งั้นต้องเสียค่าธรรมเนียม พี่สะใภ้จะเสียดายนะคะ”
หัวใจของอู๋เหลียนเหลียนเลือดหยดติ๋ง ๆ: สองสามีภรรยานี่ หน้าด้านถึงเพียงนี้ได้อย่างไร? มีที่ไหนให้ของขวัญแล้วเปลี่ยนเป็นเงินสดโอนเข้าบัญชีตรง ๆ แถมยังแอบว่าเธอขี้ตื๊อ ถึงค่าธรรมเนียมยังเสียดาย ช่างเหลือเกิน!