มือของกวนซีเยว่ที่ถือแก้วไวน์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองตามสายตาของทุกคนไปยังประตูอย่างงุนงง
วินาทีถัดมา ร่างทั้งร่างของเธอก็แข็งทื่ออยู่กับที่
คนที่ถูกห้อมล้อมอยู่ตรงกลางสวมชุดสูทสีดำสั่งตัดที่เข้ารูปกับร่างกาย ไหล่กว้างเอวสอบ ร่างสูงโปร่ง ใบหน้าเรียบเฉยเย็นชาแต่เปี่ยมศักดิ์ศรี ออร่าเยือกเย็นสุขุม สะท้อนความกดดันและความสง่างามของชนชั้นสูงสุดที่เธอไม่เคยพบเห็นมาก่อน
เป็นเซี่ยหลิน
เป็นแฟนหนุ่มของหนิงเฟย คนที่ดูเหมือนฐานะทางบ้านธรรมดา อ่อนโยนและเงียบๆ วัยรุ่นที่บางครั้งมาเยี่ยมที่ห้องเช่า
แต่ในตอนนี้ ทั้งห้อง ทั้งบรรดาพันธมิตรทางธุรกิจที่ปกติแล้วชอบออกคำสั่งกับบริษัทของพวกเธอ รวมถึงเจ้านายระดับสูง ล้วนแต่พุ่งเข้าไปห้อมล้อมเขา
“ประธานเซี่ย ไม่คิดว่าจะได้พบคุณที่นี่ เชิญเข้ามาก่อน เชิญเข้ามาก่อน!”
“ประธานเซี่ยในเวลายุ่งๆ แบบนี้ ยอมเสียสละเวลานั่งสักครู่ได้ไหม?”
สายตาของเซี่ยหลินกวาดมองไปทั่วห้องอย่างไม่ใส่ใจ เมื่อไปสะดุดกับกวนซีเยว่ที่ยืนนิ่งอยู่กับที่ มือยังถือแก้วไวน์ ใบหน้าซีดเผือด เขาก็ชะงักไปเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
เขาจำเธอได้
มือที่กวนซีเยว่ถือแก้วไวน์กระชับแน่นขึ้น รู้สึกอับอายเล็กน้อย
เขาไม่พูดอะไรมาก เพียงแค่ริมฝีปากขยับเล็กน้อย น้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ แต่กลับหนักแน่นราวกับพูดแล้วต้องเป็นเช่นนั้น “กำลังคุยเรื่องความร่วมมืออยู่เหรอ?”
ประธานหวังรีบโค้งตัวคำนับ “ใช่ๆ คุยโปรเจกต์กับบริษัทนี้อยู่ พอดีกำลังคุยกันอยู่พอดี”
สายตาของเซี่ยหลินทอดมองไปที่แก้วไวน์ที่ยังไม่แตะในมือของกวนซีเยว่เบาๆ เสียงไม่ดัง แต่กลับก้องชัดทั่วทั้งห้อง “ผู้หญิง ไม่จำเป็นต้องฝืนดื่ม ถ้าสัญญาจะเซ็นก็เซ็นตามขั้นตอน ไม่จำเป็นต้องกลั่นแกล้งใคร เธอว่าไหม?”
แค่สองประโยคสั้นๆ
ไม่มีการตวาดเสียงดัง ไม่มีการกดดันด้วยอำนาจ แม้แต่น้ำเสียงก็ไม่ได้ดุดันอะไร
ประธานหวังที่เมื่อครู่ยังอหังการ์ ข่มขู่ว่าถ้าไม่ดื่มจะคว่ำโต๊ะ กลับรีบพยักหน้าเห็นด้วยทันทีราวกับได้รับพระราชโองการ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ใช่ๆ ประธานเซี่ยพูดถูก เป็นผมที่คิดไม่รอบคอบ ไม่ดื่มแล้ว ไม่ดื่มแล้ว สัญญาตอนนี้เราก็เซ็นเลย เซ็นเลย”
ก่อนหลังแค่ไม่ถึงหนึ่งนาที
อุปสรรคที่เมื่อครู่ยังผลักเธอจนจนมุม ทำลายศักดิ์ศรีของเธอ เกือบทำให้เธอตกงาน แค่สองประโยคเบาๆ ของเซี่ยหลินก็คลี่คลายไปจนหมดสิ้น
ถึงขั้นช่วยให้บริษัทของเธอได้ดีลใหญ่ที่ทุกคนต่างหมายปองมาครอบครองอย่างราบรื่น
แก้วไวน์ในมือกวนซีเยว่สั่นไหวเบาๆ ไวน์กระฉอกออกมาเล็กน้อย แต่เธอกลับไม่รู้สึกตัว
เธอมองดูอยู่ตรงนั้น
มองดูเจ้านายของพันธมิตรทางธุรกิจที่ปกติแล้วชอบดุด่าเจ้านายของพวกเธอ ชี้นิ้วกำหนดความเป็นความตาย ต้องก้มหัวให้เซี่ยหลินอย่างนอบน้อม ระมัดระวัง ท่าทางต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้
มองดูกลุ่มคนที่ในสายตาเธอสูงส่งเหนือใคร เป็นผู้กำหนดชีวิตเธอ ต้องเอาใจและประจบประแจงเซี่ยหลินอย่างถึงที่สุด
สิ่งที่เขาทำได้อย่างง่ายดาย คือสิ่งที่เธอทุ่มเทสุดแรง พร้อมเสียศักดิ์ศรีก็ยังทำไม่ได้
เสียงอึกทึก เสียงยกยอ เสียงหัวเราะในห้อง ค่อยๆ เลือนลางออกไปจากหูของเธอ
มือที่ห้อยอยู่ข้างตัวของกวนซีเยว่ค่อยๆ กำแน่น เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือลึก จนเกิดรอยแดงจางๆ ความเจ็บปวดเล็กน้อยแล่นเข้ามา แต่กลับทำให้เธอรู้สึกตัวทันที
ความว่างเปล่าชาชาที่ก้นบึ้งของหัวใจ ถูกจุดชนวนขึ้นมาทันทีด้วยความเกลียดชังและความไม่ยอมจำนนที่รุนแรงจนแทบจะทะลักออกมา
เมื่องานเลี้ยงเลิก ราตรีก็กลืนกินทั่วทั้งถนน
ลมหนาวหน้าประตูโรงแรมพัดผ่าน ทำให้กวนซีเยว่เพิ่งจะกลับมาจากความตกตะลึงเมื่อครู่ได้บ้าง ความเมาในท้องปั่นป่วนขึ้นมา แต่เธอกลับไม่แสดงออกมาบนใบหน้าแม้แต่น้อย แค่ก้มหน้าลง เงียบๆ เดินตามหลังเพื่อนร่วมงานและเจ้านาย
เหตุการณ์คืนนี้ ผู้คนในบริษัทต่างเห็นกันหมด
เจ้านายที่ปกติแล้วชอบตะคอกเธอ เปลี่ยนสีหน้าใส่เธอเป็นว่าเล่น ตอนนี้กลับเปลี่ยนท่าทีไปคนละขั้ว น้ำเสียงสุภาพจนเกือบจะเป็นการเอาใจ “ซีเยว่ คุณกับประธานเซี่ยคนเมื่อกี้ รู้จักกันมาก่อนหรือเปล่า?”
เพื่อนร่วมงานข้างๆ ก็รีบโผล่มาถามทันที สายตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและใคร่ครวญ พากันถามไม่หยุด
“ใช่สิซีเยว่ คนใหญ่คนโตที่แม้แต่ประธานหวังยังต้องประจบ ทำไมถึงได้ออกมาช่วยเธอแก้ต่างโดยเฉพาะ?”
“พวกคุณมีความสัมพันธ์อะไรกันแน่? ฉันเห็นประธานเซี่ยเมื่อกี้จ้องเธอหลายตาเลยนะ”