ห้องอาบน้ำ
เจียงจิ้นอุ้มเวินอวี่ขึ้นไปนั่งบนอ่างล้างหน้า พื้นหินอ่อนเย็นเฉียบแนบกับผิวกายที่ร้อนผ่าวของเธอ
เธอสะดุ้งน้อย ๆ
เธอก้มตาลง เสียงนุ่มนวลอ่อนหวาน “เรามาห้องอาบน้ำ...เพื่ออาบน้ำเหรอ”
ชายหนุ่มโน้มตัวลง ใช้มือทั้งสองข้างยันขอบอ่างไว้ข้างตัวเธอ กักเธอไว้ตรงกลางแล้วก้มมอง “แล้วจะทำอะไรได้อีกล่ะ”
เวินอวี่เงยหน้าขึ้น แก้มแดงระเรื่อ ขนตายาวสั่นไหว ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอู้อี้ “จริง ๆ แล้ว...เอ่อ...คุณทำ...สิ่งที่คุณอยากทำก็ได้นะ...”
ใบหน้าของเธออ่อนโยนงดงามแบบคลาสสิก ทว่าคำพูดที่เอื้อนเอ่ยกลับราวกับกำลังหยอกเย้าหัวใจคนให้คันยุบยิบ คันไล่ไปจนถึงที่ที่ไม่ควรคัน
ร่างกายของเขาเกร็งเขม็ง แต่ก็ใช้ความอดทนอันหนักแน่นกดความทรมานนั้นเอาไว้ จากนั้นก็จ้องภรรยาตัวน้อยแสนอ่อนหวานตรงหน้าด้วยแววตาหม่นลึก ลูกกระเดือกขยับกลืนน้ำลาย ทว่าเขากลับไม่ได้ทำอะไรต่อ
“ทำไม...”
เวินอวี่เห็นเขาไม่มีปฏิกิริยา จึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
วินาทีถัดมา ชายหนุ่มก็โน้มตัวลงจูบเธออย่างอ่อนโยน ริมฝีปากคลอเคล้าบดเบียดกันเนิ่นนาน จนกระทั่งลมหายใจของเธอเริ่มกระชั้น ปลายนิ้วกำคอเสื้อเขาแน่น เขาจึงค่อยผละออกเล็กน้อย หน้าผากแนบกับหน้าผากเธอ เสียงทุ้มแหบพร่า “พี่บอกแล้วว่าจะรอจนถึงหลังงานแต่งค่อยได้เธอทั้งคน”
พูดจบ ปลายนิ้วของเขาก็ลูบหลังมือเธอแผ่วเบา ก่อนจะกอบกุมมือเธอไว้ในฝ่ามือ “แต่คืนนี้ เธอต้องช่วยพี่หน่อย”
มือของเวินอวี่สั่นน้อย ๆ แต่ไม่ได้ชักกลับ
เธอก้มหน้า ใบหูแดงก่ำ ขนตาทอดเงาเล็ก ๆ ใต้แสงไฟ เงียบอยู่นานกว่าจะมีเสียง “อืม” แผ่วเบาหลุดจากลำคอ