“ไอ้ต้าชุนทึ่ม ไปเล่นบ้านพี่สะใภ้ไหม!”
กลางฤดูร้อน หมู่บ้านอวี้สุ่ย
แดดแผดเผาผืนดิน คลื่นความร้อนระอุ ไม่มีลมแม้แต่น้อย
หวังต้าชุนนอนพักผ่อนอยู่ใต้ต้นอู๋ถงตรงปากหมู่บ้านอย่างสบายอารมณ์
เมื่อได้ยินเสียงหวานนุ่ม เขาก็เงยหน้าขึ้นมอง
ที่แท้ก็คือจ้าวอวี้เหมย ภรรยาของผู้ใหญ่บ้าน
ท่อนบนสวมเสื้อแขนสั้นรัดรูปสีสดลายดอกไม้ เนินอกอวบอิ่มขับส่วนโค้งเว้าของเรือนร่างให้เด่นชัด
ท่อนล่างเป็นกระโปรงผ้าไหมสีดำ โอบกระชับสะโพกกลมกลึงจนดูตึงแน่นและงอนงาม
ทั้งตัวมีเสน่ห์เย้ายวนราวกับหญิงใหญ่เต็มตัว
“ผมไม่ไป”
หวังต้าชุนพลิกตัวหันหลังให้ ไม่สนใจจ้าวอวี้เหมยอีก
จ้าวอวี้เหมยไม่ได้โกรธ เธอย่อตัวลง แล้วยื่นนิ้วเรียวยาวไปบีบไหล่หวังต้าชุนเบา ๆ น้ำเสียงยิ่งอ่อนหวานขึ้น
“ต้าชุนจอมทึ่ม ที่บ้านพี่สะใภ้มีของกินนะ”
“มีของกินเหรอ?”
หวังต้าชุนที่เมื่อครู่ยังทำท่าไม่สนใจ บัดนี้ราวกับกลายเป็นคนละคน
เขาสะดุ้งลุกพรวด ลูกตาเบิกกว้างเป็นประกาย มุมปากชุ่มไปด้วยน้ำลาย
“ของกินอะไร?”
“หมั่นโถวลูกใหญ่ สีขาว ๆ ไง”
“ดีเลย ฮี่ ๆ!”
หวังต้าชุนลุกขึ้นทันที ปัดฝุ่นตามตัว
“งั้นผมจะกินหมั่นโถวสีขาวลูกใหญ่สองลูก ฮี่ ๆ”
จ้าวอวี้เหมยตบหน้าอกตัวเองเบา ๆ
“ไม่ใช่แค่สองลูกหรอก ขอแค่เชื่อฟังพี่สะใภ้ พี่สะใภ้จะเลี้ยงให้อิ่มเลย”
จ้าวอวี้เหมยเดินนำไปข้างหน้า จงใจบิดเอวบางราวกับงูน้ำ
หวังต้าชุนเดินตามหลังเธอติด ๆ ในใจคิดถึงแต่หมั่นโถวสีขาวลูกใหญ่ ไม่ได้สนใจเอวที่กำลังบิดไหวของจ้าวอวี้เหมยเลยสักนิด
ทั้งสองเดินเรียงกันเข้าไปในหมู่บ้าน ก่อนจะเข้าไปในลานบ้านของจ้าวอวี้เหมย
ไกลออกไป หลี่เต๋อกุ้ยกับหวังต้าหนิวซ่อนตัวอยู่ตรงมุมหนึ่ง มองดูทุกอย่าง
เมื่อเห็นว่าไม่มีชาวบ้านคนอื่นอยู่แถวนั้น ทั้งคู่ก็รีบตามไปติด ๆ
หลี่เต๋อกุ้ย ผู้ใหญ่บ้านอวี้สุ่ย อายุ 30 ปี
เขาติดเหล้ามานาน ตั้งแต่หนุ่ม ๆ ก็มักออกไปหาผู้หญิงข้างนอก จนร่างกายทรุดโทรมไปหมดแล้ว
หวังต้าหนิว ลูกพี่ลูกน้องของหวังต้าชุน อายุ 28 ปี
เขาขี้เกียจและตะกละ ใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้อหยาบกร้านลงพุง เดินไม่กี่ก้าวก็เหนื่อยหอบ
“เข้าไปแล้ว” หวังต้าหนิวคายก้านหญ้าทิ้ง
“รีบร้อนไปทำไม” หลี่เต๋อกุ้ยหรี่ตา “ให้ อวี้เหมยกล่อมมันกินให้อิ่มก่อน พอมันเมาแล้วค่อยลงมือ”
ไม่นานมานี้ ทางมณฑลวางแผนสร้างทางด่วนสายหนึ่ง ซึ่งพอดีต้องใช้ที่ดินบนเขาของบ้านหวังต้าชุน
เงินชดเชย 300,000 หยวน!
หลี่เต๋อกุ้ยกับหวังต้าหนิววางแผนกันไว้เรียบร้อยแล้ว
ให้จ้าวอวี้เหมยหลอกหวังต้าชุนมาที่บ้านและกรอกเหล้าให้เมา จากนั้นค่อยโยนเขาลงจากหน้าผาหลังเขา แล้วสร้างภาพว่าตกหน้าผาเพราะเมา
เงินชดเชย 300,000 หยวนก็จะตกเข้ากระเป๋าพวกเขาได้อย่างชอบธรรม
อย่างไรเสียหวังต้าชุนก็เป็นคนโง่ ไม่มีญาติพี่น้อง และคงไม่มีใครออกมาตามเอาเรื่อง
จ้าวอวี้เหมยผลักประตูห้องโถงเปิดออก คลื่นความร้อนระลอกหนึ่งพุ่งปะทะใบหน้า
“ร้อน...”
หวังต้าชุนถอดเสื้อกล้ามสีซีดออกทันที
สายตาของจ้าวอวี้เหมยจับจ้องร่างเขา ดวงตาพลันเป็นประกาย
สวรรค์!
ทำไมเจ้าทึ่มนี่ถึงได้กำยำขนาดนี้!
แข็งแรงยิ่งกว่าพ่อพันธุ์วัวที่บ้านเธอเสียอีก
ไหล่กว้างเอวสอบ แผงอกแข็งแกร่งราวกับหิน
กล้ามอกสองข้างเป็นมัดชัดเจน
กล้ามเนื้อหน้าท้องเรียงตัวเป็นลอนอย่างเป็นระเบียบ
ผิวสีทองแดงเปล่งประกายจากการตากแดด เม็ดเหงื่อไหลไปตามร่องกล้ามเนื้อ ผ่านแนวกล้ามท้อง ก่อนจะหายเข้าไปในขอบกางเกง
สายตาจ้าวอวี้เหมยเลื่อนต่ำลงไปอีก ดวงตาเบิกกว้างทันที
“นี่...นี่มัน...”
เธอกลืนน้ำลาย ความปรารถนาภายในค่อย ๆ ลุกโชนขึ้นเป็นเปลวไฟ
ถ้าได้ร่วมรักกับร่างกายแบบนี้สักครั้ง จะสุขสมแค่ไหนกันนะ
แต่งงานมาสิบปี หลี่เต๋อกุ้ยไอ้แก่คนนั้นมีอะไรกับเธอนับนิ้วมือข้างเดียวก็ยังเหลือ
ไม่เพียงมีน้อย คุณภาพยังไม่เอาไหนอีกด้วย
จ้าวอวี้เหมยยังไม่ทันได้รู้สึกอะไร เขาก็ล้มตัวลงนอนกรนหลับไปแล้ว
จนถึงตอนนี้ทั้งคู่ก็ยังไม่มีลูกสักคน
เรื่องนี้กลายเป็นปมในใจของจ้าวอวี้เหมย
เมื่อมองเจ้าทึ่มตรงหน้า กล้ามเนื้อแน่นแข็งทั่วทั้งร่าง
ไฟปรารถนาในใจจ้าวอวี้เหมยก็ยิ่งลุกโชนขึ้นเรื่อย ๆ
ถ้าได้ร่วมรักกับต้าชุนสักครั้ง จะสุขสมแค่ไหนกันนะ!
ยิ่งไปกว่านั้น...
อีกไม่นานเขาก็จะตายแล้ว
เรื่องนี้จะไม่มีใครล่วงรู้เป็นคนที่สอง
แต่พอนึกถึงหลี่เต๋อกุ้ยที่ยังรออยู่ด้านนอกลานบ้าน จ้าวอวี้เหมยก็รู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาวูบหนึ่ง
ทว่าเมื่อหันกลับมามองหวังต้าชุนอีกครั้ง ความกังวลของเธอก็ถูกความปรารถนาที่พลุ่งพล่านกลบจนมิดอย่างรวดเร็ว
อย่างไรเขาก็ต้องตายอยู่แล้ว ขอให้เธอฉวยโอกาสนี้เสพสุขสักครั้งเถอะ
คิดได้ดังนั้น จ้าวอวี้เหมยก็มองไปทางประตู ก่อนยกมือปลดกระดุมเสื้อ
เม็ดหนึ่ง สองเม็ด
คอเสื้อลายดอกไม้เปิดอ้า เผยให้เห็นชุดชั้นในลูกไม้สีดำที่โอบอุ้มผิวขาวผ่องไว้ไม่มิด
“ร้อนจะตายอยู่แล้ว”
เธอจงใจดึงเสื้อลง เผยร่องอกลึก
หวังต้าชุนนั่งอยู่บนม้านั่ง ดวงตาจ้องชามเคลือบบนโต๊ะเขม็ง
“พี่สะใภ้ หมั่นโถวอยู่ไหน?”
จ้าวอวี้เหมยชะงักเล็กน้อย
ผู้ชายในหมู่บ้านอวี้สุ่ยตั้งเท่าไรต่างก็หมายปองเรือนร่างของเธอ แต่เจ้าทึ่มคนนี้กลับไม่แม้แต่จะมองเธอ
เธอยังไม่ยอมแพ้ ย่อตัวลงตรงหน้าหวังต้าชุน
“ต้าชุน ดูตรงนี้สิว่าขาวไหม”
หวังต้าชุนเหลือบมองแวบหนึ่ง แล้วหันกลับไปจ้องชามต่อ “หมั่นโถวล่ะ พี่สะใภ้ ผมอยากกินหมั่นโถวลูกใหญ่”
จ้าวอวี้เหมยเม้มริมฝีปากแดง “เดี๋ยวก็มีหมั่นโถว ยังมีไก่ย่างด้วย กินเสร็จแล้วมาเล่นเกมกับพี่สะใภ้ดีไหม”
“ดี ผมชอบเล่นเกม” หวังต้าชุนหัวเราะทึ่ม ๆ พลางมองจ้าวอวี้เหมย
จ้าวอวี้เหมยหันไปทางครัว แล้วเดินออกมาพร้อมถาดใบใหญ่
บนถาดมีหมั่นโถวสีขาวลูกใหญ่หกลูกกับไก่ย่างมันเยิ้มหนึ่งตัว
ดวงตาหวังต้าชุนเป็นประกายวาบ เขารีบพุ่งเข้าไปหาเธอ
มือซ้ายคว้าหมั่นโถวลูกหนึ่ง มือขวาก็หยิบอีกลูก แล้วยัดเข้าปากคำโต ๆ
แก้มทั้งสองข้างตุ่ยกลม มุมปากเปื้อนเศษหมั่นโถวเต็มไปหมด
“ค่อย ๆ กิน ระวังติดคอล่ะ กินไก่ย่างด้วยสิ”
หวังต้าชุนหัวเราะฮี่ ๆ “ผมกินหมั่นโถว พี่สะใภ้กินไก่เถอะ!”
จ้าวอวี้เหมยเม้มริมฝีปาก “กินไปก่อนเถอะ พี่สะใภ้...เดี๋ยวค่อยกิน”
“ฮี่ ๆ ได้เลย!”
หวังต้าชุนคว้าไก่ย่างขึ้นมา แล้วกัดกินคำโต ๆ ทันที
เพียงห้านาที หมั่นโถวทั้งหกลูกกับไก่ย่างทั้งตัวก็ถูกเขากินจนหมดเกลี้ยง
นอกกำแพงลานบ้าน หวังต้าหนิวขมวดคิ้ว ชะโงกมองประตูห้องที่ปิดสนิท แล้วลดเสียงลง “ผู้ใหญ่บ้าน ข้างในเงียบเชียบเลย เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า”
หลี่เต๋อกุ้ยสูบบุหรี่เข้าไปคำหนึ่ง
“จะตกใจไปทำไม รออีกสักหน่อยสิ มันไม่ได้โง่มาแต่เกิด เมื่อก่อนฉลาดแค่ไหน นายก็รู้ดีไม่ใช่หรือไง!”
สายตาของจ้าวอวี้เหมยจับจ้องแผงอกกำยำของหวังต้าชุนมาตลอด
“ต้าชุน อิ่มแล้วใช่ไหม?”
“ฮี่ ๆ อิ่มแล้ว”
“ถ้าอิ่มแล้ว เดี๋ยวพี่สะใภ้พาไปล้างมือ แล้วมาเล่นเกมกับพี่สะใภ้ คราวนี้ถึงตาพี่สะใภ้กินบ้างแล้ว...”
จ้าวอวี้เหมยล้างมือให้หวังต้าชุนสองรอบ จากนั้นตัดเล็บและตะไบเล็บให้เขา
“เราเล่นเกมอะไรกันเหรอ!”
“เกมสนุก ๆ ไง” จ้าวอวี้เหมยเอ่ยเสียงอ่อน “เป็นเกมที่สบายตัวมาก”
เธอจูงหวังต้าชุนเข้าไปในห้องนอน แล้วนั่งลงตรงขอบเตียง ก่อนถอดเสื้อแขนสั้นลายดอกไม้ออกทันที
ผิวขาวนวลกับเอวบางปรากฏอยู่ตรงหน้าหวังต้าชุน
ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นในหมู่บ้านได้เห็นภาพนี้ คงพุ่งเข้าใส่เหมือนหมาป่าหิวโซไปนานแล้ว
แต่หวังต้าชุนกลับเพียงหัวเราะทึ่ม ๆ
“เกมนี้...ต้องถอดเสื้อผ้าด้วยเหรอ?”
“อืม”
จ้าวอวี้เหมยพยักหน้า สายตาเลื่อนลงไปยังท่อนล่างของหวังต้าชุนอีกครั้ง
หวังต้าชุนกระชากกางเกงลงทันที
ร่างจ้าวอวี้เหมยแข็งค้าง เธออ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง
“สวรรค์!”
“ใหญ่กว่าของพ่อพันธุ์วัวที่บ้านเสียอีก...”
“มิน่าล่ะพวกแม่ม่ายถึงบอกว่านายไม่ธรรมดา นี่...ไม่ธรรมดาจริง ๆ ด้วย!”
เอื๊อก! เอื๊อก!
จ้าวอวี้เหมยกลืนน้ำลายอย่างหิวกระหาย
มีชีวิตมาสามสิบกว่าปี เธอไม่เคยเห็นภาพเช่นนี้มาก่อน
หลี่เต๋อกุ้ยไอ้แก่คนนั้นเทียบกับชายตรงหน้าไม่ได้เลยสักนิด
“มานี่ ต้าชุน...”
จ้าวอวี้เหมยจับมือหวังต้าชุนมาวางบนเอวบางของเธอ แล้วโอบแขนรอบคอเขา
เธอรู้ว่าหลี่เต๋อกุ้ยกับหวังต้าหนิวกำลังรออยู่ด้านนอกกำแพงลานบ้าน
ทั้งคู่อาจบุกเข้ามาได้ทุกเมื่อ
แต่ตอนนี้จ้าวอวี้เหมยไม่อาจสนใจอะไรได้อีกแล้ว
ไฟปรารถนาเผาผลาญจนเธอขาดสติ
“ต้าชุน เรา...เล่นเกมกันต่อเถอะ...”
จ้าวอวี้เหมยครางเสียงต่ำ ร่างกายอ่อนระทวย แทบทั้งตัวพิงอยู่บนร่างหวังต้าชุน
“ต้าชุน...พี่สะใภ้ยืนไม่ไหวแล้ว...อุ้มพี่สะใภ้ไปวางบนเตียงที...”
หวังต้าชุนมองจ้าวอวี้เหมยที่แววตาพร่าเลือน
“พี่สะใภ้ พี่...เป็นไข้หรือเปล่า...”
“ใช่ พี่สะใภ้...เป็นไข้ นาย...ช่วยพี่สะใภ้หน่อยนะ...”
หวังต้าชุนส่ายหน้า “ผม...ทำไม่เป็น...”
จ้าวอวี้เหมยนอนลงบนเตียง ดวงตาพร่าเลือน
“ทั้งหมู่บ้านอวี้สุ่ย มีแค่นายที่รักษาพี่สะใภ้ได้...มา...พี่สะใภ้จะสอนเอง...”
หวังต้าชุนโน้มตัวลง ร่างกายร้อนผ่าวทาบทับลงไป
จ้าวอวี้เหมยหลับตาแน่น กัดริมฝีปาก ร่างกายสั่นน้อย ๆ อย่างห้ามไม่อยู่
“ต้าชุน อย่ากลัว...ฟังพี่สะใภ้นะ...”
“ใช่...แบบนั้นแหละ...”
จ้าวอวี้เหมยพูดต่อไม่ไหวแล้ว
ด้านนอกลานบ้าน หลี่เต๋อกุ้ยดับบุหรี่ แล้วด่าพึมพำ “นังผู้หญิงสารเลวนั่น ทำไมถึงมัวโอ้เอ้กับคนโง่นานขนาดนี้...”
หวังต้าหนิวมองประตูห้องที่ปิดสนิท “ผู้ใหญ่บ้าน พี่สะใภ้สวยขนาดนั้น เจ้าทึ่มนี่ดื่มเหล้าเข้าไปแล้วคงไม่...”
หลี่เต๋อกุ้ยชะงัก เขารู้ดีว่าร่างกายตัวเองไม่ไหว ขณะที่จ้าวอวี้เหมยมีความต้องการสูง ทั้งยังรู้ว่าหวังต้าชุนกำยำแข็งแรง
เรื่องแบบนี้มีโอกาสเกิดขึ้นจริง!
“ฉิบหาย เกือบโดนแย่งเมียแล้ว! ถีบประตูเข้าไป!”