แม้แต่ยาพิษที่หมอหลวงยังจนปัญญา ฉีจืออวี้กลับมีวิธี ยืดอายุของปั๋วจิ้งเหวินได้
ฝีมือการรักษาขององค์หญิงเฉินอานนั้นช่างล้ำเลิศ!
นับเป็นอัจฉริยะอย่างแท้จริง!
สาวใช้เป็นกังวลนักกล่าวว่า “องค์หญิง ตอนนี้ภายนอกยกย่องท่านเสียจนฟ้าจะทะลุแล้ว”
ฉีจืออวี้เหลือบมองสาวใช้ นางเป็นสาวใช้ภายใต้การปกครองของมารดานาง จึงไม่ใช่คนตื้นเขิน
“ให้คนช่วยผลักดันหน่อย” ฉีจืออวี้กล่าว “ระดับแค่นี้ยังไม่พอ”
สาวใช้นั้นประหลาดใจ แต่ก็มิได้มีข้อสงสัยใดๆ รับคำแล้วไปทำตาม
ฉีจืออวี้พอใจกับคนในจวนเหล่านี้ยิ่งนัก
ไม่มีคนที่ไม่รู้จักกาลเทศะ ชอบทำอะไรตามอำเภอใจ
ดีนัก
ดังนั้น เรื่องก็กระจายไปอย่างรวดเร็ว
ด้านหนึ่งเป็นการดูหมิ่นอ๋องอู๋และเว่ยกั๋วกง อีกด้านหนึ่งเป็นการสรรเสริญฝีมือการรักษาขององค์หญิงเฉินอาน
ข่าวที่แบ่งเป็นสองขั้วและตัดกันเช่นนี้ ถูกผู้คนในเมืองหลวงนำไปพูดจาเล่าขาน
ค่อยๆ ก็มีเสียงอื่นดังขึ้นมา เช่น...ที่จริงแล้วอาการบาดเจ็บของคุณชายจวนอ๋องรุ่ยเมื่อคราวก่อน องค์หญิงเฉินอานรักษาหายหรือไม่?
หากเป็นองค์หญิงเฉินอานรักษาหาย ก็คงไม่นับว่าเป็นปาฏิหาริย์กระมัง?
เช่นนั้นสิ่งที่เรียกว่าเป็นผู้ที่สวรรค์กำหนด...จะเป็นกลลวงตาที่หลอกลวงผู้คนหรือไม่?
ดังนั้น เสียงวิจารณ์อ๋องอู๋กับเว่ยกั๋วกงก็หายไป กลับกลายเป็นว่าเพื่อตำแหน่งรัชทายาท อ๋องรุ่ยกลับใช้ประชาชน เล่นกับน้ำใจราษฎร
อ๋องรุ่ยช่างมีเล่ห์เหลี่ยมลึกซึ้งยิ่งนัก!