"ในราชสำนักย่อมมีขุนนางที่เป็นกลางอยู่บ้าง" ฉีจืออวี้มองไปทางอ๋องรุ่ย
อ๋องรุ่ยพยักหน้า แล้วเล่ารายละเอียดสถานการณ์ในราชสำนักให้ฟัง
ตอนแรกอ๋องรุ่ยพูดช้าๆ กลัวว่าลูกสาวจะจำไม่ไหว
แต่ยิ่งพูดไป เขาก็พบว่าในดวงตาของอวี้เอ๋อร์ไม่มีความสับสนหรือความฉงนแม้แต่น้อย
เห็นได้ชัดว่า ทุกสิ่งที่เขาพูดไป นางจดจำได้ทั้งหมด อีกทั้งยังเรียบเรียงความสัมพันธ์ต่างๆ ได้อย่างชัดเจน
เมื่ออ๋องรุ่ยพูดจบ ฉีจืออวี้ก็ครุ่นคิดแล้วกลับห้องไปคิดหาหนทางวางแผนการต่อไป
เมื่อนางจากไป น้ำตาของพระชายาอ๋องรุ่ยจึงไหลรินออกมา "อวี้เอ๋อร์... เมื่อก่อนนางต้องใช้ชีวิตแบบไหนกันแน่?"
"แสร้งซ่อนความสามารถ" อ๋องรุ่ยหลับตาลง กดความเจ็บปวดในใจให้กลับลงไป
ฉีจิ้งเฉินเม้มริมฝีปาก
น้องสาวของเขาไม่มีความสุขเอาเสียเลย
ด้านหนึ่งต้องแสร้งทำเป็นคนธรรมดาในครอบครัวของฉีผิงเล่อ อีกด้านหนึ่งยังต้องเรียนรู้สิ่งต่างๆ นานา
หากพวกเขาไม่ได้ตามน้องสาวกลับมา คงอีกไม่กี่ปี น้องสาวก็คงจะออกจากตระกูลฉีนั้นไปเช่นกัน
เพียงแต่ ในตอนนั้น พวกเขาคงไม่สามารถตามหาน้องสาวได้อีกแล้ว
"โชคดีที่เราตามหาน้องสาวกลับมาได้" ฉีจิ้งซีโล่งใจ ตบหน้าอกตัวเอง
ฉีจิ้งเฉินมองเขาอย่างหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าพี่น้องทั้งสองคิดตรงกัน
ต่อให้ตอนนี้จะรู้สึกเจ็บปวดเพียงใดก็ไร้ประโยชน์ สิ่งที่ควรเกิดขึ้นก็เกิดขึ้นแล้ว
ต่อไปนี้ พวกเขาจะปกป้องนางอย่างดี