นายกราบังเก๋อนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองอ๋องรุ่ยอย่างมีความหมาย "ท่านอ๋อง องค์หญิงไม่ธรรมดาจริงๆ"
อ๋องรุ่ยกล่าวด้วยความซาบซึ้ง "ข้าก็คิดว่าอวี้เอ๋อร์ใจดีและอ่อนโยนเกินไป"
"ข้าห่วงเสมอ กลัวว่านิสัยแบบนี้จะทำให้เสียเปรียบ"
นายกราบังเก๋อมองอ๋องรุ่ยด้วยความตกตะลึง
อ๋องรุ่ยได้ยินคำพูดของตนเองหรือไม่ว่ามันเป็นคำพูดของมนุษย์หรือไม่?
"ท่านอ๋องคิดว่าองค์หญิง...ใจดี?" นายกราบังเก๋อถามอย่างไม่แน่ใจ
อ๋องรุ่ยเห็นได้จากจุดไหน?
ช่วยบอกเขาได้ไหม?
แม้เขาจะเป็นนายกราบังเก๋อ แต่เขาก็ไม่เข้าใจ!
อ๋องรุ่ยถอนหายใจ มองฉีจืออวี้ด้วยความเวทนา "ความสามารถของอวี้เอ๋อร์ เพียงพอที่จะเอาชีวิตอ๋องอู๋โดยไม่มีใครรู้"
"แต่อวี้เอ๋อร์ เพื่อความมั่นคงของแผ่นดิน เพื่อไม่ให้บ้านเมืองสั่นคลอน ไม่เกิดศึกสงคราม จึงทำตามขั้นตอน"
"นายกราบังเก๋อ เช่นนี้...ลูกสาวของข้ายังใจดีไม่พอหรือ?"
นายกราบังเก๋อ: "..."
หึหึ...มีเหตุผลจริงๆ!
ทำไมเขาถึงคิดไม่ถึง?
ดูท่าความรู้ของเขายังไม่พอ!
เขา...ละอายใจจริงๆ!
นายกราบังเก๋อประสานมือคารวะอ๋องรุ่ย "กระหม่อมยังมีธุระ ขอไม่รบกวนท่านอ๋องกับองค์หญิง ขอตัวก่อน"
อ๋องรุ่ยยิ้มอย่างสุภาพ สมกับเป็นบัณฑิตที่งามสง่า "นายกราบังเก๋อ เชิญ"
นายกราบังเก๋อหันหลังไปหาจักรพรรดิคังอู่ทันที
จักรพรรดิคังอู่กำลังทอดพระเนตรหนังสือราชการในห้องพระโรง ไม่ทรงแปลกใจเลยที่นายกราบังเก๋อจะมาเฝ้า
สิ่งเดียวที่ทำให้พระองค์รู้สึกแปลกคืออารมณ์ของนายกราบังเก๋อดูไม่ค่อยปกติ