คราวนี้จบสิ้นแล้ว!
คราวนี้จบกันแน่!
น้องสาวเขาอยู่ที่นี่!
พวกเขาไปเตะเหล็กเข้าให้แล้วสิ!
ฮ่าๆ!
ฉีจิ้งซีก้าวเท้าอย่างเบิกบานเข้าไปนั่ง รอดูเรื่องสนุก
โหวจิ้งเหวินที่กำลังคารวะถึงกับตะลึง
คนล่ะ?
ทำไมอ๋องรุ่ยไม่ห้ามปรามเขา?
เมื่อก่อน อ๋องรุ่ยไม่มีทางให้เขาคารวะแน่นอน
"โหวจิ้งเหวิน ไม่ต้องมากพิธี นั่งเถิด" เสียงหญิงสาวแปลกหูดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาสายตาโหวจิ้งเหวินฉายแวววูบไหว
ฉีจืออวี้?
ฉีจืออวี้ที่จวนอ๋องรุ่ยเพิ่งตามกลับมา แล้วฝ่าบาทก็ทรงแต่งตั้งเป็นองค์หญิงเฉินอาน?
ฐานะของนางในจวนอ๋องรุ่ยไม่ธรรมดาเลยจริงๆ
โหวจิ้งเหวินยืดตัวขึ้น หันกลับไปก็ฉาบรอยยิ้มเต็มหน้าแล้ว
เพียงแต่ พอเขาเห็นตำแหน่งที่นั่งของอ๋องรุ่ย รอยยิ้มก็แทบแข็งค้างอยู่บนใบหน้า
ทำไมอ๋องรุ่ยถึงนั่งตำแหน่งประมุข?
เมื่อก่อนตอนเขามา อ๋องรุ่ยมักจะสละตำแหน่งนั้นให้เขาเสมอ
แม้สถานะเขาจะเทียบอ๋องรุ่ยไม่ได้ แต่เขาก็เป็นพ่อตาของอ๋องรุ่ยนะ
ดูท่า สิ่งที่โหรวเอ๋อร์พูดก็ถูกต้อง หลังจากฉีจืออวี้กลับมา ก็ทำให้คนในจวนอ๋องรุ่ยพากันแย่ไปหมด
โหวจิ้งเหวินนั่งลงที่ตำแหน่งแขก สายตามองไปที่ฉีจืออวี้ เอ่ยด้วยน้ำตาคลอเบ้า "อวี้เอ๋อร์ใช่ไหม? หลายปีมานี้ เจ้าลำบากอยู่ข้างนอก"
"ตา ทวดไร้ความสามารถนัก ไม่สามารถรู้ได้แต่เนิ่นๆ ว่าเจ้าถูกสลับตัว"
ฉีจืออวี้แก้คำผิดหลายอย่างให้เขา "ข้าไม่ได้ถูกสลับตัว ข้าถูกแอบเปลี่ยนตัว"
"ส่วนที่ว่าท่านไม่รู้แต่เนิ่นๆ... ภรรยาของท่านตอนนี้ คงเคยได้ยินถังจิ้งโหรวลูกสาวของนางเล่าเรื่องนี้แล้วล่ะ"