ฉีจืออวี้ยิ้ม: "ท่านแม่ ข้าเข้าใจแล้ว"
"ในเมืองหลวงนี้ เต็มไปด้วยหมาป่าและเสือ อันตรายมากมาย" พระชายาอ๋องรุ่ยกล่าวด้วยความกังวล
"เพื่อตำแหน่งนั้น... พวกเขาไม่เว้นแม้แต่วิธีการใด"
"เจ้ายังเป็นเด็ก ต้องระมัดระวังให้มาก"
"พวกเขาล้วนแต่มีเล่ห์เหลี่ยม"
ฉีจืออวี้ฟังจบ ก็พยักหน้าอย่างจริงจัง: "ท่านแม่ ข้าจะระวังตัว"
หลายวันต่อมา ฉีจืออวี้โดยสารรถม้าขึ้นเขา
พูดตามตรง มาถึงที่นี่ นางยังไม่ออกนอกเมืองหลวงมาเที่ยวเล่นอย่างเต็มที่เลย
ไม่คิดว่าคนที่มาวัดแห่งนี้จะมากมายขนาดนี้
ที่หน้าประตู ฉีจืออวี้ลงจากรถม้า คนขับรถก็รีบขับรถม้าออกไปทันที
ฉีจืออวี้มองดูผู้คนเหล่านี้ อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ ค่าเครื่องหอมบูชาคงไม่น้อยเลย
ในโลกเดิม เหล่าสำนักที่มีชื่อเสียงก็มีผู้ศรัทธามากมาย แต่ละสำนักต่างก็ไม่ขาดเงิน
ฉีจืออวี้เข้าไปในวัด มิได้เข้าไปในพระวิหารใหญ่ แต่อ้อมไปทางด้านหลังอย่างเรื่อยเปื่อย
โดยทั่วไปแล้ว ขุนนางผู้ยิ่งใหญ่ที่จุดธูปบูชาเสร็จแล้ว มักจะไปทางด้านหลัง เพื่อรับประทานอาหารเจสักมื้อ
อาหารเจที่นี่ขึ้นชื่อเป็นพิเศษ ปรุงอย่างประณีต รสชาติเป็นเอกลักษณ์
แต่เมื่อเทียบกับสิ่งเหล่านี้ ฉีจืออวี้กลับคิดว่าสิ่งที่แตกต่างที่สุดของอาหารเจที่นี่ก็คือ... ราคา
อาหารเจมื้อหนึ่ง เริ่มต้นที่ร้อยตำลึงขึ้นไป
"องค์หญิง จะเสวยอาหารเจหรือไม่เจ้าคะ?" สาวใช้เอ่ยถาม
ฉีจืออวี้หัวเราะเหอะ ๆ สองครั้ง: "เจ้าดูข้าเหมือนคนโง่หรือ? เสียเงินมากมายขนาดนั้น เพื่อไปกินอาหารเจ?"