ช่างเถอะ
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ตราบใดที่นางยังอยู่ นางจะไม่มีทางปล่อยให้เขามีอันตรายเด็ดขาด
"ท่านแม่ ข้าจะไปหาพี่ใหญ่ขอรายการสิ่งของ แล้วข้าจะไปตระกูลเจิ้งด้วยตัวเอง" ฉีจืออวี้เอ่ย
"ให้พี่รองของเจ้าตามไปด้วย" พระชายาอ๋องรุ่ยยังไม่วางใจ
ฉีจืออวี้ยิ้มปฏิเสธ: "ไม่ต้อง พี่รองเขาเป็นชาย ไปยุ่งเรื่องผู้หญิงด้วยกันไม่สะดวก"
"เช่นนั้นก็พกทหารองครักษ์ไปให้มากหน่อย" ฉีจิ้งซีกำชับ
"ของของตระกูลเรา รีบเอากลับมาเร็วเท่าไรก็เร็วเท่านั้น สบายใจเร็วเท่านั้น"
ของของตระกูลเขา จะไปตกเป็นของเจิ้งหมิงเซวียนหญิงสาวชั่วช้านั่นได้อย่างไร!
"ข้ารู้สึกว่า ตระกูลเจิ้งยังมีอะไรสนุก ๆ ให้ขุดค้นได้อีกมาก" ฉีจืออวี้หัวเราะเบา ๆ ที่นางจัดการกับเจิ้งหมิงเซวียน ไม่ใช่เพียงเพื่อพี่ใหญ่ของนางเท่านั้น
"หนูน้อย เจ้ามีอะไรค้นพบหรือไม่?" ฉีจิ้งซีตื่นเต้น อยากไปดูความครึกครื้นเหลือเกิน
"ตระกูลเจิ้งไม่กี่ปีมานี้ปีนป่ายขึ้นมาเร็วมาก พี่ใหญ่ให้ของดี ๆ แก่เจิ้งหมิงเซวียนไม่ใช่น้อย" ฉีจืออวี้รู้ดีว่าตระกูลเจิ้งต้องมีเงื่อนงำแน่นอน
หากเบื้องหลังความรุ่งเรืองของตระกูลเจิ้งไม่ได้มีฝีมือของอ๋องอู๋อยู่ด้วย ก็คงเป็นเรื่องน่าอัศจรรย์จริง ๆ
อ๋องอู๋ชั่วคราวยังขยับไม่ได้ เช่นนั้นก็ต้องดึงกรงเล็บของอ๋องอู่ออกมาทั้งหมด แล้วตัดทีละเล็บ!
อ๋องอู๋จะทำได้เพียงมองดูด้วยตาเปล่า หรือไม่ก็... หากเขาขยับ ฝ่ายท่านพ่อของนางจะต้องจับโอกาสโต้กลับแน่นอน!
เมื่อถึงเวลานั้น อ๋องอู๋ก็จะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ความได้เปรียบของฝ่ายพวกเขาก็จะค่อย ๆ กลับพลิกกลับมาได้