ทว่า ผู้ที่ร้องครวญคราง...กลับเกินความคาดหมายของทุกคนอย่างยิ่ง
ผู้คนต่างจ้องมองอ๋องอู๋ที่คุกเข่าลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวด พร้อมทั้งกุมศีรษะของตน
นี่...นี่มันเรื่องอะไรกัน?
หมอผีใหญ่ก็ตกใจเช่นกัน ลืมแม้กระทั่งเป่าขลุ่ย
คนที่ถูกหนอนพิษสิงร่าง ควรเป็นฉีจืออวี้มิใช่หรือ?
สายตาที่ตะลึงงันของหมอผีใหญ่ค่อยๆ เลื่อนจากร่างของอ๋องอู๋ที่ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด ไปหยุดอยู่ที่ใบหน้าที่นิ่งเฉยราวกับกำลังชมละครของฉีจืออวี้
นี่...นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
เสียงขลุ่ยหยุดลง แต่หารู้ไม่ว่า ความเจ็บปวดของอ๋องอู๋ไม่ได้หยุดลงตามไปด้วย
ดังที่หมอผีใหญ่กล่าวไว้ ครั้งหนึ่งหนอนพิษถูกกระตุ้น ผู้ที่ถูกหนอนพิษสิงร่าง ย่อมเจ็บปวดยิ่งกว่าตาย
อ๋องอู๋กระชากเส้นผมของตนเองอย่างแรง จนมงกุฎทองที่รวบผมหลุดออกมา
เส้นผมที่พันอยู่กับมงกุฎ อ๋องอู๋ราวกับไม่รู้สึกเจ็บปวด ดึงออกมาอย่างทรมาน
แม้กระทั่งเช่นนั้น อ๋องอู๋ยังคงนัยน์ตาแดงก่ำ เริ่มฉีกเสื้อผ้าบนร่างกายของตนเอง
ชุดมังกรและเข็มขัดหยกถูกเขาทำลายจนยับเยิน
แต่เขากลับไม่รู้สึกตัว ยังคงฉีกกระชากอย่างบ้าคลั่ง ราวกับมีมีดคมกริบกำลังกรีดเนื้อบนเสื้อผ้าที่เขาสวมใส่
เหล่าขุนนางตกใจจนหน้าซีด ต่างหวาดกลัวกับความน่าสะพรึงกลัวของหนอนพิษชนิดนี้
ในขณะนั้นเอง พวกเขาได้ยินเสียงพระเจ้าแผ่นดินคังอู่ตรัสขึ้นเบาๆ ว่า "สายลับ?"
สองคำที่เอื่อยเฉื่อยนี้ ราวกับความเงียบสงบก่อนพายุใหญ่ กดดันให้ทุกคนหนักอึ้งในหัวใจ
เหล่าขุนนางต่างสั่นเทาด้วยความกลัว ไม่กล้าพูดจา
อ๋องอู๋...องค์ชายสี่...เป็นสายลับของชนเผ่าซือหยุน?