"ฉีจืออวี้ เจ้าคิดว่าตนเองเก่งกาจนักหรือ?" อ๋องอู๋จ้องเขม็งไปที่ฉีจืออวี้ สายตาอาฆาตราวกับมีดผ่าอกให้เธอแหลกสลาย
อย่างน้อยอ๋องอู๋ก็เคยเป็นองค์รัชทายาทมาหลายปี กลิ่นอายราชวงศ์อันสูงส่งยังคงมีอยู่
ยิ่งในยามที่เขากำลังเดือดดาล พลังอันน่าเกรงขามราวกับดาบใหญ่ในสมรภูมิฟันเข้าตรงหน้า
คนอื่นคงตัวสั่นเทากันไปแล้ว
แต่ฉีจืออวี้ไม่เพียงแค่หน้าตาไม่เปลี่ยน แม้แต่ดวงตาก็ไม่กะพริบแม้เสี้ยววินาที
นางปรยนิ้วอย่างสบายอารมณ์ "เก่งคิด?"
ฉีจืออวี้สายหน้าอย่างจริงใจ : "อ๋องอู๋, ท่านจะรู้สึกเก่งคิดหรือไม่หากก้าวเหยียบมดไปโดยไม่ตั้งใจ?"
กล้ามเนื้อที่แก้มของอ๋องอู๋สั่นถี่เพราะขบฟันแน่น ขมับปูดโปน ดวงตาราบรุ่ด้วยเสี่ยงกล่าวน่าสะพรกลัว
มดปลวก!
พระมารดาของเขากลับเป็นเพียงมดปลวกในสายตาของฉีจืออวี้!
"ฉี จือ อวี้!" อ๋องอู๋คำรามด้วยความโกรธ เสียงห้าวดังราวกับสัตว์ร้ายในพงไพร
ฉีจืออวี้ยยอิงขึ้นเล็กน้อย พลางบีบหูตัวเอง: "อาอา, ไม่ต้องเตือนข้าออก ทำไม?"
นางเลิกคิ้ว : "พวกเจ้ารู้ไหมว่าพวกตัวเองคือใคร?"
อ๋องอู๋โซซัดโซจนถอยหลังครึ่งก้าว ดวงตาเต็มไปด้วยความทุกข์และเจ็บปวด : "ฉีจืออวี้, เจ้ารู้ไหมว่าพระมารดารู้สึกอย่างไรต่อเสด็จพ่อ?"
"เจ้าจะรู้บ้างไหมว่า เพาะเจ้าใช้เสด็จพ่อเป็นเครื่องมือ ตอนนี้พระมารดาของข้าถูกทำลายจน...จะปลิวว่อนไปทั้งคน"
"ฉีจืออวี้, ท่านจะใจดำได้ลงคอหรือ?"
"ท่านทำไมถึงโหดร้ายขนาดนี้?"
ฉีจออวี้จ้องอ๋องอู๋อย่างใจใช้: "ข้าทำร้ายพวกเจ้า ไม่ใช่เรื่องที่ควรทำอยู่แล้วหรือ?"