เหตุใดฝ่าบาทของนางถึงต้องมาเป็นเช่นนี้?
ฉีจืออวี้ยังมีหน้ามาอีกหรือ?
พระชายาอ๋องอู๋แสร้งยิ้ม "ให้ท่านต้องมากังวลแล้ว"
"เมื่อคืนหมอหลวงมาตรวจให้แล้ว และเปิดตำรับยาให้แล้ว"
"กลางดึกฝ่าบาทก็ฟื้นขึ้นมา เพียงแค่ต้องพักฟื้นอีกสองสามวันก็หาย"
ฉีจืออวี้ถอนหายใจอย่างโล่งอก "เช่นนั้นก็ดีนัก ขอสวรรค์คุ้มครอง องค์หวงอาลำดับสี่ไม่เป็นอันใด"
"ตอนที่ฟ้าผ่าลงมา ข้าตกใจมากจริง ๆ"
"ข้าโตมานานเท่านี้ เพิ่งเคยเห็นเพียงสองครั้ง เพียงแต่...ผลลัพธ์ต่างกันราวฟ้ากับเหว ช่างน่าประหลาดใจยิ่ง"
"เมืองหลวงก็ไม่เหมือนที่อื่น ทำให้ข้าได้เปิดหูเปิดตา"
หากทำได้เช่นนั้นจริง พระชายาอ๋องอู๋ก็แทบอยากจะตรงเข้าไปตบฉีจืออวี้สองฉาด
ที่ว่า "ผลลัพธ์ต่างกันราวฟ้ากับเหว" น่ะหมายความว่าอย่างไร?
ฉีจิ้งเฉินถูกฟ้าผ่าแล้วยังลุกขึ้นยืนได้ ก็เป็นผู้ที่สวรรค์กำหนด
ฝ่าบาทของนางถูกฟ้าผ่าสลบไป ก็เป็นการลงทัณฑ์จากสวรรค์ อย่างนั้นหรือ?
มือในแขนเสื้อของพระชายาอ๋องอู๋โกรธจนกำแน่น พยายามข่มใจตนเองไว้
"วิชาแพทย์ของข้าก็พอใช้ได้ ไหนจะขอตรวจชีพจรให้องค์หวงอาลำดับสี่สักหน่อยได้หรือไม่?" ฉีจืออวี้ถามด้วยความจริงใจ
พระชายาอ๋องอู๋นิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่รู้จะตอบคำนี้ว่าอย่างไร
"เฉินอาน เรื่องนี้ ข้าต้องถามฝ่าบาทของเจ้าก่อน" พระชายาอ๋องอู๋ตอบได้ว่องไว พลางยิ้มกล่าว
"เจ้าสำนึกถึงพระคุณญาติผู้ใหญ่ แต่ฝ่าบาทของเจ้าเป็นห่วงเจ้า กลัวว่าเจ้าจะเหนื่อย"
"แต่ว่าในใจข้าก็อยากจะรบกวนเจ้าจริง ๆ"
คำพูดของพระชายาอ๋องอู๋ ทำให้ฉีจืออวี้ยิ้มรับ "พระมารดาเชิญตามสบาย"