ฉีจืออวี้เข้าไปประคองฉีจิ้งเฉินไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใย "พี่ใหญ่ ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่"
"รู้สึกอย่างไรบ้าง"
ฉีจิ้งเฉินมองน้องสาวของตนด้วยสีหน้าอันบอกไม่ถูก
สีหน้าของนาง ช่างจริงใจเสียเหลือเกิน
ปนเปไปด้วยความยินดีและความห่วงใย อีกทั้งยังมีความหวั่นใจราวกับกลัวว่าทั้งหมดจะเป็นเพียงความฝัน
การควบคุมอารมณ์เช่นนี้... หากเขาไม่ใช่คนที่ตกอยู่ในเหตุการณ์เอง เขาเองก็คงเชื่อ
จริงๆ แล้วสีหน้าของน้องสาวเขาสมบูรณ์แบบไร้ซึ่งช่องโหว่
"ยัง...ยังดี" ฉีจิ้งเฉินอาศัยแรงนั้นก้มหน้าลงมองขาทั้งสองข้างของตนเองโดยไม่รู้ตัว
นี่คือความรู้สึกไม่อยากเชื่อหลังจากได้รับความสุขอันยิ่งใหญ่อย่างแน่นอน
ท่ามกลางความปิติยินดี ยังมีความมึนงงงุนงง
เขาพยายามข่มความตื่นตระหนกที่สับสนของตนลง พยายามแสดงท่าทีให้เป็นธรรมชาติที่สุด
แต่ใครก็ตามที่มีตาก็ย่อมมองออกว่าเขามีอารมณ์แปรปรวนอย่างมาก
"เร็วเข้า พี่ใหญ่ พวกเราเข้าไปข้างในกัน ให้หมอประจำวังตรวจดูให้ละเอียด" ฉีจืออวี้ตื่นเต้นพลางประคองฉีจิ้งเฉินกลับเข้าไป
ฉีจิ้งเฉินหันกายไปภายใต้การประคองของนาง
เห็นได้ชัดเจนว่าเขายังคงเดินไม่ค่อยถนัดนัก แต่ทว่าเขาเดินเข้าจวนอ๋องได้ด้วยกำลังขาของตนเองจริงๆ
เหล่าประชาราษฎรที่คุกเข่าอยู่บนพื้นต่างจ้องมองด้วยแววตาแห่งความเลื่อมใสศรัทธา ภายในดวงตาของพวกเขาคือสี่ตัวอักษรที่ถูกจารึกด้วยความคลั่งไคล้อย่างลึกซึ้ง — ผู้ที่สวรรค์กำหนด!
อ๋องอู๋ก้าวเท้าผิดพลาดเล็กน้อย หากไม่ใช่เพราะทหารองครักษ์ข้างกายว่องไว เขาคงล้มลงกลางสนามให้อับอายไปแล้ว