“ติ้งจง ที่อาจารย์ให้เจ้าติดตามไป ก็เพื่อให้เจ้าสงบจิตใจลง จะได้มองดูให้ดีและเรียนรู้ให้มาก”
“ข้าเคยบอกเจ้าเสมอว่า การเลื่อนขั้นเร็วเกินไปไม่ใช่เรื่องดี เมื่อเจ้าอยู่ในตำแหน่งสูง อำนาจฝีมือส่วนตัวก็จะมีโอกาสให้ใช้ลดน้อยลงเรื่อย ๆ”
“เจ้าต้องรู้จักมองปัญหาให้ลึกและไกลกว่านั้น เมื่อพบเรื่องใดก็จงไตร่ตรองให้มาก ต้องเข้าใจเล่ห์กลทางอำนาจและรู้จักวางแผนการ สิ่งเหล่านี้ต่างหากคือรากฐานที่ช่วยให้เจ้ารักษาชีวิตไว้ได้ในวันหน้า ต่อให้ฝีมือของเจ้าเก่งกาจเพียงใด จะต่อกรกับทั้งแผ่นดินได้หรือ?”
จ้าวติ้งจงตกอยู่ในภวังค์ ยามนี้พลันเข้าใจขึ้นมาอย่างกระจ่าง เรื่องที่ก่อนหน้านี้คิดไม่ตก บัดนี้ก็ค่อย ๆ คลี่คลาย
เหตุใดอาจารย์จึงกดขั้นของเขาไว้? ก็เพื่อให้เขาเลื่อนขั้นช้าลง จะได้เรียนรู้และมองดูสิ่งต่าง ๆ ให้มากขึ้น มิฉะนั้น ต่อให้เลื่อนตำแหน่งขึ้นไปได้ ก็หาใช่เรื่องดีสำหรับเขาไม่
ที่แท้อาจารย์เลี้ยงดูเขาในฐานะผู้สืบทอดมาโดยตลอด สิ่งที่อาจารย์ทำก่อนหน้านี้ล้วนมีขึ้นเพื่อให้เขาเติบโตอย่างเงียบ ๆ อาจารย์กำลังปกป้องฉันอยู่…
“อาจารย์…ขอบคุณ” จ้าวติ้งจงค้อมกายคารวะอย่างนอบน้อม
เฮยฉื่อฉางจือยิ้มเล็กน้อย “ยังไม่โง่จนเกินไป”
“เข้าใจก็ดีแล้ว”
“พรุ่งนี้ชิวเสินจี้จะไปเจี้ยงโจวจับกุมอ๋องเยว่หลี่เจิน พวกเราก็ควรถือโอกาสกลับไปด้วย เรื่องที่เหลือไม่ใช่สิ่งที่ข้าควรเข้าไปยุ่งแล้ว”
หลี่ชงยกทัพก่อกบฏถูกปราบลงแล้ว แม่ทัพใหญ่ผู้บัญชาการทัพอย่างเขาย่อมไม่มีศัตรูกบฏให้ปราบปรามอีก จึงควรนำทหารจากเจ้อชงฟู่กลับลั่วหยาง