เสียงร้องสังหารที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันทำให้โก่วตู้ลู่กับหยวนเจินตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
กองทัพถังไล่ตามมาทันจริง ๆ เรื่องนี้ทำให้โก่วตู้ลู่กับหยวนเจินคาดไม่ถึง ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่คิดว่าในสภาพอากาศที่หิมะตกหนักและหมอกหนาเช่นนี้ กองทัพถังจะฝ่าช่องเขาชานเหยียงหลิงมาได้ แล้วไล่ตามมาด้วยความเร็วถึงเพียงนี้
ชาวเติร์กกำลังพักผ่อนกันอยู่ ทุกคนต่างคลายความระมัดระวัง ไม่คิดเลยว่ากองทัพถังจะไล่ตามมาทัน
ในสภาพอากาศเช่นนี้ ยิ่งแยกไม่ออกว่ากองทัพถังมีกำลังพลมาเท่าใด
โก่วตู้ลู่ไม่มีใจจะสู้ต่อ รีบสั่งให้กองทัพล่าถอยทันที หยวนเจินรีบห้ามโก่วตู้ลู่ แล้วตะโกนเสียงดังว่า “มหาข่าน! สวนกลับ สวนกลับเดี๋ยวนี้! พวกเขามากันไม่มากหรอก!”
หากล่าถอยตอนนี้ ก็จะกลายเป็นสุนัขไร้บ้านอย่างแท้จริง ในกองทัพที่แตกกระเจิงจะมีคนตายเท่าใด ถูกเข่นฆ่า หรือเข่นฆ่ากันเอง ย่อมคาดเดาไม่ได้เลย!
แต่เวลานี้โก่วตู้ลู่จะฟังหยวนเจินได้อย่างไร หากกองทัพถังมีกำลังพลมามากเล่า?
กองทัพชั้นยอดกลุ่มนี้คือกำลังหลักของเขา หากถูกกองทัพถังกำจัดเสีย โอกาสที่จะฟื้นคืนอำนาจในภายหน้าก็คงไม่มีอีก
“ถอยทัพ! ถอยทัพ!” โก่วตู้ลู่ตะโกนลั่น
……
เฮยฉื่อฉางจือนำทัพอยู่หน้าสุด เหว่ยติ้งจงกับนายหยาอีกห้าสิบนายคุ้มกันเฮยฉื่อฉางจือไว้ตรงกลางอย่างแน่นหนา
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!
ทัศนวิสัยมีจำกัด เหว่ยติ้งจงควบม้า ล้วงธนูออกมาจากด้านหลัง ระยะร้อยก้าว ยิงร้อยครั้งถูกเป้าทุกครั้ง!
ฉึก! ฉึก!
ชาวเติร์กรายแล้วรายเล่าร่วงจากหลังม้าอยู่แต่ไกล เมื่อเข้าใกล้ เหว่ยติ้งจงก็ถือดาบโม่เตา เข้าสังหารและเข่นฆ่าอย่างไร้ความปรานี