ถึงเด็กน้อยทั้งสองจะร้องไห้ แต่สำหรับเธอแล้วก็ไม่ได้ยากอะไร
เด็ก ๆ ที่รู้สึกไม่คุ้นเคยและหวาดหวั่นกับสถานที่แปลกใหม่แห่งนี้ พอเธออุ้มขึ้นมาปลอบไม่นานก็หยุดร้องไห้ พวกเขาเพียงมองเธออย่างสงสัย ก่อนจะยื่นมือเล็ก ๆ ออกมา ราวกับอยากคว้าอะไรสักอย่างเพื่อให้รู้สึกปลอดภัยขึ้น
“ไม่ต้องกลัวนะ ไม่ต้องกลัว...” แม่เจียงจับมือเด็กน้อยเบา ๆ แล้วปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางโยกตัวไปมาเป็นระยะ
เมื่อเห็นเจียงอวี่ปิงยืนอยู่ข้าง ๆ แม่เจียงก็เอ่ยขึ้นว่า “ปิงปิง ให้พวกเราช่วยดูแลเด็ก ๆ เองก็ได้ วันนี้เพิ่งกลับมา คงเหนื่อยแล้ว รีบกลับไปพักผ่อนที่ห้องเถอะ”
“หนูไม่เหนื่อยค่ะ ตอนบ่ายก็ไม่มีธุระอะไร เดี๋ยวอยู่เป็นเพื่อนพวกแม่สักพัก เด็กสองคนนี้ไม่ต้องเป็นห่วงมาก งานไหนควรให้พี่เลี้ยงทำก็ให้พี่เลี้ยงทำ อย่าฝืนจนเหนื่อยนะคะ”