ก่อนที่เด็กทั้งสองจะเข้าอนุบาล สวี่หยุนก็แวะมาเยี่ยมพวกเขาอีกครั้ง
ไม่ได้เจอกันนาน พอเห็นแม่ เด็กทั้งสองก็รีบเข้าไปหาเธอทันที
แต่ช่วงหลายวันที่ผ่านมา พวกเขาโตขึ้นไม่น้อย ครั้งนี้จึงไม่ได้ร้องไห้ตอนเจอกัน ทว่าพอไม่ได้พบกันอยู่พักหนึ่ง ในใจก็ยังคิดถึงแม่มาก
ทันทีที่สวี่หยุนเลือกที่นั่งในร้านขนมหวาน เด็กทั้งสองก็เข้ามาคลอเคลียอยู่ข้าง ๆ จับแขนเธอไว้แน่นอย่างสนิทสนม
“แม่ หนูไม่ได้เจอแม่ตั้งนานแล้ว”
พอได้ยินเสียงลูก สวี่หยุนก็อดรู้สึกสะเทือนใจไม่ได้ “ช่วงที่ไม่ได้เจอกัน พวกเราสองคนมีความสุขดีไหม?”
เจียงอวี่กับเจียงเหยาพยักหน้าพร้อมกัน “มีความสุข พวกเราอยู่กับพ่อ ปู่ แล้วก็ย่ากันดีมาก ช่วงนี้ยังไปเรียนกิจกรรมเสริมด้วย อีกไม่นานก็จะเข้าอนุบาลแล้ว”
พอพูดถึงเรื่องนี้ สวี่หยุนก็เงยหน้ามองเจียงเฉินที่นั่งฝั่งตรงข้าม “คุณเลือกโรงเรียนอนุบาลไหนให้พวกเขาเหรอ? สภาพแวดล้อมเป็นยังไงบ้าง?”
เจียงเฉินตอบตามตรง “เรื่องนี้คุณไม่ต้องเป็นห่วง ผมเป็นพ่อของเด็ก ๆ อยู่แล้ว แน่นอนว่าต้องทำทุกอย่างเพื่อให้พวกเขาได้สิ่งที่ดีที่สุด ผมเลือกโรงเรียนอนุบาลที่ค่อนข้างดีไว้แล้ว เอกสารทุกอย่างจัดการเรียบร้อย พอถึงวันเปิดเทอม พวกเขาก็เข้าเรียนได้เลย”