ขั้นตอนลาออกเป็นไปอย่างราบรื่น พอดีกับที่หัวหน้าหลายคนอยู่กันครบ เจียงอวี่ปิงถือเอกสารไปให้หัวหน้าแต่ละคนเซ็น แล้วนำไปส่งฝ่ายบุคคล ก็เกือบเรียบร้อยแล้ว
ก่อนเลิกงาน เธอจัดเก็บข้าวของบนโต๊ะทำงาน ของจุกจิกบางชิ้นที่ต้องเอากลับก็เก็บใส่กระเป๋า ส่วนอุปกรณ์สำนักงานอื่น ๆ ล้วนเป็นของบริษัท
เชิ่งชิงชิง จางซีหลิน หลี่เสี่ยวหยุน และคนอื่น ๆ ต่างพูดคำอำลากันอยู่หลายประโยค
“ปิงปิง หลังออกจากบริษัทไปแล้วก็ยังติดต่อกันได้นะ ยังไงเราก็ทำงานห้องเดียวกันมาตั้งนาน”
“ใช่เลย พอเธอจะไป ฉันก็แอบเสียดายเหมือนกัน ปกติเราทำงานด้วยกัน บางทีก็คุยเล่นกันบ้าง แบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว จู่ ๆ ขาดไปคนหนึ่ง ฉันคงไม่ชินแน่”
เจียงอวี่ปิงยิ้มให้พวกเธอ “จริง ๆ ฉันก็เสียดายพวกเธอเหมือนกัน แต่ฉันแค่ลาออกจากบริษัทนี้ ยังอยู่ในเมืองนี้เหมือนเดิม ต่อไปถ้าว่างก็ชวนกันออกมาดื่มชาสักแก้วได้นะ”
แม้คำพูดของเพื่อนร่วมงานจะฟังดูอบอุ่น แต่เจียงอวี่ปิงรู้ดีว่าเป็นเพียงคำพูดตามมารยาท
เธอเองก็เคยทำงานที่บริษัทอื่นมาก่อน ความสัมพันธ์ลึกซึ้งระหว่างเพื่อนร่วมงานนั้นไม่มีจริง พอออกจากที่ทำงานแล้ว โดยพื้นฐานก็แทบไม่ติดต่อกันอีก บางคนถึงขั้นลบเพื่อนร่วมงานทุกคนทันทีที่ลาออก