นั่งลิฟต์ขึ้นไปต่อจนถึงชั้นที่มีร้านอาหารตั้งเรียงรายกันอยู่มากมาย พอลงจากลิฟต์ก็ได้กลิ่นอาหารลอยมาแตะจมูกจาง ๆ
เดิมทีเจียงอวี่ปิงยังไม่ค่อยรู้สึกหิวเท่าไร แต่พอเห็นร้านอาหารมากมายขนาดนั้น ความอยากอาหารก็ถูกกระตุ้นขึ้นมาทันที ยังไงกลับบ้านก็ต้องกินข้าวอยู่แล้ว กินข้างนอกให้เสร็จแล้วค่อยกลับดีกว่า
แต่ร้านบนชั้นนี้มีให้เลือกเยอะเกินไป จะเข้าร้านไหนดี เจียงอวี่ปิงเริ่มปวดหัวขึ้นมาแล้ว
รู้สึกว่าแต่ละร้านก็ดูไม่เลวเลย
หน้าร้านบางแห่งยังมีลูกค้ากำลังรอคิวเข้าไปกินอยู่ด้วย
เจียงอวี่ปิงเดินดูร้านต่าง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว โดยเลือกจากรสนิยมของตัวเองกับจำนวนคนที่รออยู่หน้าร้าน สุดท้ายเธอก็เดินเข้าร้านสุกี้กินข้าวร้านหนึ่ง